Telemah obišče Nestorja

Prevod

Sonce je vzšlo, zapustilo prelepo jezero in se povzpelo na bronasto nebo, da bi svetilo nesmrtnim in umrljivim ljudem po žitorodnih poljih. Oni pa so prispeli v Pilos, Nelejevo lepo zidano mesto. Na morskem obrežju so tamkajšnji ljudje darovali žrtve, povsem črne bike temnolasemu bogu, ki pretresa zemljo.

Devet skupin je sedelo tam, v vsaki pa je bilo petsto ljudi in vsaka je za daritev pripravila devet bikov. Ko so ti že zaužili drobovino in bogu sežigali stegenske kosti, so oni naravnost pripluli k obali in jadra uravnovešene ladje spustili ter zložili, ladjo privezali in se izkrcali. Iz ladje je stopil tudi Telemah, Atena pa ga je vodila.

Prva ga je nagovorila boginja, svetlooka Atena: »Telemah, zdaj ni več čas, da bi se sramoval, niti malo. Saj si prav zato preplul morje, da bi izvedel za očeta, kje ga skriva zemlja in kakšna usoda ga je doletela.

Le pojdi zdaj naravnost k Nestorju, krotitelju konj; izvediva, kakšno misel skriva v prsih. Sam ga prosi, naj ti pove čisto resnico. Ne bo ti lagal, saj je nadvse preudaren.«

Preudarni Telemah ji je odvrnil: »Mentor, kako naj stopim k njemu? Kako naj ga nagovorim? V modrem govorjenju še nisem izurjen, mlademu človeku pa je nerodno izpraševati starejšega.«

Spet ga je nagovorila boginja, svetlooka Atena: »Telemah, nekaj se boš domislil sam, drugo ti bo navdihnil bog; ne verjamem namreč, da si se rodil in odrasel brez naklonjenosti bogov.«

Tako je rekla Palada Atena in urno krenila naprej, on pa je stopal po sledeh boginje. Prišla sta med zbrane možé iz Pilosa, tja, kjer so sedeli; tam je bil Nestor s sinovi, okoli njih pa tovariši, ki so pripravljali gostijo, pekli meso in drugo natikali na ražnje.

Ko so zagledali tujca, so vsi skupaj pristopili, ju pozdravili s stiskom rok in vabili, naj sedeta. Prvi je prišel bliže Nestorjev sin Pejzistrat, prijel oba za roko in ju posedel k gostiji na mehke kože na morskem pesku, ob svojega brata Trasimedesa in očeta. Dal jima je deleže drobovine in nalil vino v zlato čašo, nato pa spoštljivo nagovoril Palado Ateno, hčer Zevsa, nosilca egide: »Zdaj, tujec, pomoli h gospodu Pozejdonu, saj sta ob prihodu naletela prav na gostijo v njegovo čast.

Ko opraviš pitno daritev in molitev, kakor je prav, daj še temu čašo medeno sladkega vina, da daruje tudi on, saj menim, da tudi on moli k nesmrtnim; vsi ljudje potrebujemo bogove.

Vendar je mlajši, mojih let, zato bom zlato čašo najprej ponudil tebi.« Tako je rekel in ji v roko položil čašo sladkega vina. Atena se je razveselila preudarnega in pravičnega moža, ker je zlato čašo najprej ponudil njej. Nemudoma je goreče molila h gospodu Pozejdonu: »Usliši me, Pozejdon, ki objemaš zemljo, in nam, ki te prosimo, ne odreci srečnega dovršetka teh dejanj.

Najprej nakloni slavo Nestorju in njegovim sinovom, nato pa vsem drugim možem iz Pilosa daj milostno povračilo za to veličastno hekatombo.

Daj tudi, da se Telemah in jaz vrneva, ko opraviva, zaradi česar sva prišla sem s hitro črno ladjo.« Tako je molila, obenem pa sama vse uresničevala.

Telemahu je podala lepo čašo z dvema ročajema, in enako je molil ljubljeni Odisejev sin. Ko so spekli preostalo meso in ga sneli z ražnjev, so razdelili deleže in se gostili z imenitno pojedino.

Ko so si potešili željo po jedi in pijači, je spregovoril gerenijski konjenik Nestor: »Zdaj, ko sta se tujca nasitila, je primeren čas, da ju povprašamo, kdo sta.

Tujca, kdo sta? Od kod plujeta po mokrih poteh? Sta na poti po opravkih ali kar tako blodita, kakor roparji po morju, ki tavajo in tvegajo življenje ter prinašajo nesrečo tujim ljudem?«

Preudarni Telemah mu je pogumno odvrnil, saj mu je sama Atena v srce vlila pogum, da bi ga povprašal o odsotnem očetu in si pridobil dobro ime med ljudmi: »Nestor, Nelejev sin, velika slava Ahajcev, sprašuješ, od kod prihajava; povedal ti bom.

Prišla sva z Itake pod goro Nejonom. Opravek, o katerem govorim, je moj, ne ljudski. Iščem novice o svojem daleč slavnem očetu, morda kaj slišim o božanskem, stanovitnem Odiseju, za katerega pravijo, da je nekoč skupaj s teboj v boju razdejal mesto Trojancev.

Za vse druge, ki so se bojevali s Trojanci, vemo, kje je vsak dočakal bridko smrt, njegovo smrt pa je Kronov sin zakril pred vsakršno novico.

Nihče namreč ne zna z gotovostjo povedati, kje je umrl, ali so ga na kopnem pokončali sovražni možje ali pa je poginil na odprtem morju med Amfitritinimi valovi.

Zato zdaj prihajam kot prosilec k tvojim kolenom, če bi mi hotel povedati o njegovi bridki smrti, če si jo morda videl na lastne oči ali slišal pripoved koga drugega, ki je taval po svetu; za silno gorje ga je rodila mati.

Nikar me iz obzirnosti ali usmiljenja ne tolaži, temveč mi odkrito povej, kar si videl na lastne oči. Rotim te: če ti je moj oče, plemeniti Odisej, kdaj izpolnil obljubo z besedo ali dejanjem v deželi Trojancev, kjer ste Ahajci trpeli toliko gorja, se zdaj tega spomni in mi povej čisto resnico.«

Odgovoril mu je gerenijski konjenik Nestor: »Ljubi moj, spomnil si me na gorje, ki smo ga v tisti deželi prestali sinovi Ahajcev, neukrotljivi v svoji moči: na vse, kar smo doživeli, ko smo z ladjami po meglenem morju pluli za plenom, kamor nas je vodil Ahil, in na vse boje okoli velikega mesta kralja Priama. Tam so padli vsi naši najboljši.

Tam leži bojeviti Ajant, tam Ahil, tam Patroklos, po razumnosti enak bogovom, tam moj ljubljeni sin, hkrati močan in brezgrajen, Antiloh, izjemno hiter tekač in izvrsten bojevnik. Poleg tega smo prestali še toliko drugega gorja. Kdo izmed umrljivih ljudi bi lahko vse to povedal?

Tudi če bi ostal pet ali šest let in spraševal, koliko nesreč so tam prestali plemeniti Ahajci, bi se prej naveličal in vrnil v domačo deželo.

Devet let smo jih oblegali in jim z vsakovrstnimi zvijačami tkali nesrečo, šele nazadnje pa je Kronov sin dovršil naše delo. Tam se nihče ni hotel odkrito meriti z njim v premetenosti, saj je božanski Odisej daleč prekašal vse v vsakovrstnih zvijačah — tvoj oče, če si res njegov potomec. Ko te gledam, me prevzema začudenje.

Tvoje besede so namreč prav takšne kot njegove; ne bi verjel, da lahko mlad človek govori tako podobno. V tistih časih se jaz in božanski Odisej nikoli nisva razhajala ne na zboru ne v svetu, temveč sva enotnega duha z razumom in preudarnostjo snovala, kako bi bilo za Argivce najbolje.

Ko pa smo razdejali visoko Priamovo mesto in se vkrcali na ladje, je bog razkropil Ahajce. Tedaj je Zevs v srcu sklenil Argivcem nameniti bridko vrnitev, saj niso bili vsi razumni in pravični. Zato jih je veliko doletela huda usoda zaradi pogubne jeze svetlooke hčere mogočnega očeta.

Ona je zanetila prepir med obema Atrejevima sinovoma. Sklicala sta vse Ahajce na zbor, nespametno in brez pravega reda, ob sončnem zahodu; sinovi Ahajcev so prišli omamljeni od vina, onadva pa sta povedala, zakaj sta zbrala ljudstvo.

Menelaj je tedaj pozival vse Ahajce, naj mislijo na vrnitev čez široko morsko gladino. Agamemnonu to nikakor ni bilo po volji; hotel je namreč zadržati vojsko in darovati svete hekatombe, da bi pomiril strašno Atenino jezo. Nespametnež! Ni vedel, da je ne bo omehčal, saj se misel večno živih bogov ne obrne tako hitro.

Tako sta stala in si izmenjavala ostre besede, lepo okolenjeni Ahajci pa so poskočili s silnim krikom; eni so pritrjevali enemu, drugi drugemu.

Noč smo prebili z jezo v srcu drug proti drugemu, kajti Zevs nam je pripravljal zlo in nesrečo. Ob zori smo nekateri potegnili ladje v božansko morje ter naložili imetje in žene z globoko pripasanimi oblačili.

Polovica vojske se je zadržala in ostala tam ob Atrejevem sinu Agamemnonu, pastirju ljudstev, druga polovica pa se je vkrcala in odrinila. Ladje so plule silno hitro, saj je bog umiril morje, polno velikih pošasti.

Ko smo prišli na Tenedos, smo darovali bogovom, hrepeneč po domu. A Zevs nam še ni namenil vrnitve, neusmiljeni bog, ki je znova, že drugič, zanetil hud prepir.

Nekateri so obrnili ladje z ukrivljenima koncema in pod vodstvom kralja Odiseja, razumnega in mnogozvijačnega, odpluli nazaj, da bi ustregli Atrejevemu sinu Agamemnonu. Jaz pa sem z vsemi ladjami, ki so mi sledile, pobegnil, saj sem vedel, da bog snuje nesrečo.

Bežal je tudi bojeviti Tidejev sin in priganjal tovariše. Pozneje je za nama prišel svetlolasi Menelaj in naju dohitel na Lezbosu, ko sva premišljevala o dolgi plovbi: ali naj plujemo severno od skalnatega Hiosa proti otoku Psiriji, tako da bi nam ta ostal na levi, ali južno od Hiosa, mimo vetrovnega Mimanta.

Boga smo prosili, naj nam pokaže znamenje. Pokazal nam ga je in velel, naj po sredi morja plujemo proti Evboji, da bi kar najhitreje ubežali nesreči.

Zapihal je oster ugoden veter in ladje so silno hitro preletele poti, polne rib, ter ponoči pristale v Gerajstu. Tam smo Pozejdonu darovali mnogo bikovih stegenskih kosti, ker smo premerili širno morje.

Četrti dan so tovariši Tidejevega sina Diomeda, krotitelja konj, svoje uravnovešene ladje zasidrali v Argosu. Jaz pa sem plul proti Pilosu in veter ni ponehal, odkar ga je bog prvič poslal, da nam piha.

Tako sem prispel, ljubi otrok, ne da bi izvedel novice, in nič ne vem, kateri Ahajci so se rešili in kateri so umrli. Kar pa slišim, ko sedim v svoji palači, boš izvedel, kakor je prav; ničesar ti ne bom zamolčal.

Pravijo, da so se srečno vrnili kopja vešči Mirmidonci, ki jih je vodil slavni sin velikodušnega Ahila, in prav tako Filoktet, znameniti Pojantov sin.

Idomenej je na Kreto pripeljal vse tovariše, ki so ušli vojni; morje mu ni vzelo niti enega. O Atrejevem sinu pa tudi sami slišite, čeprav ste daleč: kako se je vrnil in kako mu je Ajgist pripravil bridko smrt.

Toda Ajgist je za to strašno plačal. Kako dobro je, da umrlému možu ostane sin! Tudi njegov sin se je namreč maščeval očetovemu morilcu, zvijačnemu Ajgistu, ki mu je ubil slavnega očeta.

Tudi ti, ljubi moj — saj vidim, da si lep in postaven —, bodi pogumen, da te bodo hvalili še pozni rodovi.« Preudarni Telemah mu je odvrnil: »Nestor, Nelejev sin, velika slava Ahajcev, res se je temeljito maščeval in Ahajci bodo njegovo slavo ponesli daleč, da jo bodo slišali tudi prihodnji rodovi. Ko bi bogovi tudi meni naklonili tolikšno moč, da bi snubce kaznoval za njihovo bolečo predrznost, saj se objestno znašajo nad menoj in snujejo brezumna dejanja.

Toda bogovi ne meni ne mojemu očetu niso napredli takšne sreče; zdaj moram vseeno potrpeti.« Odgovoril mu je gerenijski konjenik Nestor: »Ljubi moj, ko si me že spomnil na to in spregovoril, pravijo, da zaradi tvoje matere številni snubci proti tvoji volji v palači snujejo zlo. Povej mi, ali se jim uklanjaš prostovoljno ali pa te ljudstvo v deželi sovraži, ker sledi božjemu glasu?

Kdo ve, ali se ne bo nekoč vrnil in jim poplačal nasilje, bodisi sam bodisi skupaj z vsemi Ahajci? Ko bi te svetlooka Atena hotela ljubiti tako, kakor je tedaj skrbela za slavnega Odiseja v deželi Trojancev, kjer smo Ahajci prestajali gorje — nikoli namreč nisem videl bogov tako očitno izkazovati naklonjenosti, kakor mu je očitno stala ob strani Palada Atena —, ko bi te hotela tako ljubiti in zate skrbeti v srcu, bi marsikateri izmed njih pozabil na ženitev.«

Preudarni Telemah mu je odvrnil: »Starec, ne verjamem, da se bo ta beseda uresničila. Preveč si obljubil; osupel sem. Tega ne bi doživel, pa če bi še tako upal in bi celo bogovi tako hoteli.«

Tedaj ga je nagovorila boginja, svetlooka Atena: »Telemah, kakšna beseda ti je ušla izza ograje zob! Bog, če le hoče, zlahka reši človeka tudi od daleč.

Sama bi raje pretrpela mnogo gorja, pa se nato vrnila domov in dočakala dan vrnitve, kakor da bi ob prihodu umrla pri domačem ognjišču, tako kot Agamemnon, ki je poginil zaradi Ajgistove in ženine zvijače.

A smrti, ki je skupna vsem, niti bogovi ne morejo odvrniti od človeka, ki jim je ljub, ko ga pogubna usoda dolgotrajne smrti enkrat pokosi.«

Preudarni Telemah ji je odvrnil: »Mentor, ne govoriva več o tem, čeprav nama je mar zanj. Zanj ni več resnične vrnitve, temveč so mu nesmrtni že namenili smrt in črno pogubo.

Zdaj pa bi rad o nečem drugem povprašal Nestorja, saj po poznavanju prava in modrosti prekaša vse druge. Pravijo namreč, da je vladal že trem človeškim rodovom, in ko ga gledam, se mi zdi kakor nesmrten.

Nestor, Nelejev sin, povej mi resnico: kako je umrl Atrejev sin, mogočni vladar Agamemnon? Kje je bil Menelaj? Kakšno pogubo mu je pripravil zvijačni Ajgist, da je ubil moža, toliko boljšega od sebe?

Ali Menelaja ni bilo v ahajskem Argosu, temveč je drugje taval med ljudmi, Ajgist pa se je zato opogumil in ga ubil?« Odgovoril mu je gerenijski konjenik Nestor: »Otrok, povedal ti bom vso resnico.

Tudi sam si lahko misliš, kaj bi se zgodilo, ko bi Ajgista še živega v palači zalotil Atrejev sin, svetlolasi Menelaj, ob vrnitvi iz Troje. Mrtvemu ne bi nasuli gomile zemlje, temveč bi ga psi in ptice raztrgali, ko bi ležal na ravnici daleč od mesta, in nobena Ahajka ne bi jokala za njim; tako strašno dejanje je zasnoval.

Mi smo namreč tam prestajali mnogo težkih preizkušenj, on pa je brez skrbi v notranjosti konjerodnega Argosa z mnogimi besedami zapeljeval Agamemnonovo ženo.

Sprva je plemenita Klitajmestra zavračala to sramotno dejanje, saj je bila dobrega srca. Ob njej je bil tudi pevec, ki mu je Atrejev sin ob odhodu v Trojo strogo naročil, naj varuje njegovo ženo.

Ko pa jo je usoda bogov zvezala, da mora podleči, je Ajgist pevca odpeljal na samoten otok in ga pustil tam pticam za plen in hrano; njo pa, sam voljan in njo voljno, odpeljal v svoj dom.

Mnogo stegenskih kosti je sežgal na svetih oltarjih bogov, mnogo darov jim je posvetil, tkanin in zlata, ker je izpeljal veliko dejanje, na katero si nikoli ni drznil upati.

Midva sva medtem plula skupaj iz Troje, Atrejev sin in jaz, prijateljsko naklonjena drug drugemu. Ko pa sva prispela do svetega Sunija, atenskega rta, je tam Fojbos Apolon napadel Menelajevega krmarja in ga ubil s svojimi blagimi puščicami, medtem ko je držal krmilo ladje, ki je drvela po morju: Frontisa, Onetorjevega sina, ki je prekašal vse ljudi v krmarjenju ladje, kadar so pritiskali viharji.

Tako se je Menelaj tam zadržal, čeprav si je želel naprej, da bi tovariša pokopal in mu opravil pogrebne obrede. Ko pa je tudi on na votlih ladjah zaplul po vinsko temnem morju in v nagli plovbi dosegel strmo goro Malejo, mu je daljnovidni Zevs namenil strašno pot: izlil je sapo žvižgajočih vetrov in dvignili so se ogromni valovi, podobni goram.

Ladjevje je razdelil in nekatere ladje zanesel na Kreto, kjer so Kidonci prebivali ob tokovih Jardana. Tam je gladka, strma skala, ki se spušča v morje, na skrajnem robu Gortine, sredi meglenih voda. Tja južni veter žene velik val ob levi rt, proti Fajstu, in majhna skala zadržuje veliko valovje.

Tja so prišle ladje; možje so komaj ušli pogubi, ladje pa so valovi razbili ob čeri. Preostalih pet ladij s temnimi premci sta veter in voda odnesla v Egipt.

Tako je Menelaj tam kopičil veliko imetja in zlata ter z ladjami taval med ljudmi tujih jezikov. Medtem pa je Ajgist doma snoval tista bridka dejanja.

Sedem let je vladal z zlatom bogatim Mikenam, potem ko je ubil Atrejevega sina, in ljudstvo mu je bilo podložno. V osmem letu pa se mu je v pogubo vrnil plemeniti Orest iz Aten in ubil očetovega morilca, zvijačnega Ajgista, ki mu je umoril slavnega očeta.

Ko ga je ubil, je Argivcem priredil pogrebno gostijo za osovraženo mater in strahopetnega Ajgista. Prav tisti dan je prispel bojeviti Menelaj, prinašajoč toliko bogastva, kolikor so ga ladje zmogle nositi.

Tudi ti, ljubi moj, ne tavaj dolgo daleč od doma, ko si svoje imetje in v palači pustil može, ki so tako objestni; sicer si bodo razdelili in požrli vse tvoje bogastvo, ti pa boš zaman opravil pot.

Vendar ti svetujem in naročam, da greš k Menelaju. Pravkar se je vrnil iz tujih krajev, od ljudi, od koder se nihče ne bi nadejal vrnitve, če ga viharji najprej zanesejo na tako širno morje, ki ga niti ptice v enem letu ne preletijo, tako veliko in strašno je.

Pojdi torej s svojo ladjo in tovariši. Če pa hočeš po kopnem, so ti na voljo voz in konji, ob tebi pa bodo moji sinovi, da te pospremijo v božanski Lakedajmon, kjer prebiva svetlolasi Menelaj.

Sam ga prosi, naj ti pove čisto resnico. Ne bo ti lagal, saj je nadvse preudaren.« Tako je govoril; sonce je zašlo in spustil se je mrak.

Tedaj je med njimi spregovorila boginja, svetlooka Atena: »Starec, vse si povedal prav in primerno. Zdaj pa odrežite jezike in zmešajte vino, da opravimo pitno daritev Pozejdonu in drugim nesmrtnim, nato pa pomislimo na počitek; čas je že.

Svetloba je namreč že izginila v temo in ni prav, da dolgo posedamo pri gostiji bogov, temveč naj se odpravimo.« Tako je rekla Zevsova hči in poslušali so njene besede.

Glasniki so jim polili vodo po rokah, mladeniči pa so mešalne posode do roba napolnili s pijačo in jo razdelili vsem, ko so v čaše najprej nalili za daritev. Jezike so vrgli v ogenj, nato vstali in izlili pitno daritev.

Ko so darovali in popili, kolikor jim je srce želelo, sta Atena in bogovom podobni Telemah hotela oditi nazaj k votli ladji. Nestor pa ju je zadržal in ju grajajoče nagovoril: »Naj Zevs in drugi nesmrtni bogovi odvrnejo, da bi od mene odšla na hitro ladjo, kakor od človeka, ki je povsem brez oblačil in reven, ki doma nima dovolj plaščev in odej, da bi sam in njegovi gostje mehko spali!

Jaz pa imam dovolj lepih plaščev in odej. Ljubljeni sin tega moža, Odiseja, nikakor ne bo spal na ladijskem krovu, dokler bom živ in dokler bodo za menoj v palači ostali sinovi, da gostoljubno sprejmejo vsakogar, ki pride v moj dom.«

Odgovorila mu je boginja, svetlooka Atena: »Prav si povedal, ljubi starec, in spodobi se, da te Telemah uboga, saj je tako mnogo bolje.

On naj gre zdaj s teboj, da bo spal v tvoji palači; jaz pa bom šel k črni ladji, da opogumim tovariše in jim vse povem.

Med njimi sem namreč edini, ki se lahko šteje za starejšega; drugi so mlajši možje, ki so nam sledili iz prijateljstva, vsi vrstniki velikodušnega Telemaha.

Tam ob votli črni ladji bom torej nocoj prenočil, ob zori pa odšel k velikodušnim Kavkoncem, kjer mi dolgujejo dolg, ne nov ne majhen. Njega pa, ker je prišel v tvoj dom, pošlji naprej z vozom in svojim sinom; daj mu konje, ki so pri tebi najhitrejši v teku in najmočnejši.«

Tako je rekla svetlooka Atena in odletela v podobi morskega orla; vse, ki so jo videli, je prevzel osup. Starec se je čudil temu, kar je uzrl na lastne oči, prijel Telemaha za roko in ga nagovoril: »Ljubi moj, ne verjamem, da boš slab in strahopeten, če te že tako mladega spremljajo bogovi.

To ni bil nihče drug izmed prebivalcev Olimpa kakor Zevsova hči, preslavna Tritogeneja, ki je tudi tvojega plemenitega očeta častila med Argivci.

Bodi nam milostljiva, gospodarica, in nakloni dobro slavo meni, mojim otrokom in spoštovani ženi. Jaz pa ti bom daroval širokočelo enoletno telico, še neukročeno, ki je še noben mož ni vpregel v jarem. Daroval ti jo bom, potem ko ji rogove prevlečem z zlatom.«

Tako je molil in Palada Atena ga je uslišala. Gerenijski konjenik Nestor jih je nato povedel, svoje sinove in zete, proti lepi palači.

Ko so prispeli v slavno palačo tega kralja, so po vrsti posedli na stole in naslanjače. Starec jim je ob prihodu zmešal posodo sladkega vina, ki ga je hišna oskrbnica v enajstem letu odprla in mu odvezala pokrov. S tem vinom je starec napolnil mešalno posodo in goreče molil k Ateni, hčeri Zevsa, nosilca egide, ter ji izlival daritev.

Ko so darovali in popili, kolikor jim je srce želelo, so odšli spat, vsak na svoj dom. Telemaha pa je gerenijski konjenik Nestor zadržal pri sebi in ljubljenemu sinu božanskega Odiseja pripravil ležišče na okrašenem posteljnjaku pod odmevnim stebriščem, poleg njega pa kopja veščemu Pejzistratu, voditelju mož, edinemu izmed sinov v palači, ki je bil še neporočen. Sam pa je spal v notranjosti visoke palače, kjer mu je žena, hišna gospodarica, pripravila posteljo in ležišče.

Ko se je prikazala zgodnja, rožnatoprsta Zarja, je gerenijski konjenik Nestor vstal iz postelje, stopil ven in sedel na gladko obdelane kamne, ki so stali pred visokimi vrati, beli in bleščeči od olja. Na njih je nekdaj sedel Nelej, po razumnosti enak bogovom; a njega je že premagala smrt in je odšel v Had. Zdaj je na njih sedel gerenijski Nestor, branitelj Ahajcev, z žezlom v roki. Okoli njega so se zbrali sinovi, ki so prišli iz sob: Ehefron in Stratij, Perzej in Aret ter bogovom podobni Trasimed.

Za njimi je kot šesti prišel junak Pejzistrat, pripeljali pa so tudi bogovom podobnega Telemaha in ga posedli ob njih. Tedaj je spregovoril gerenijski konjenik Nestor: »Ljubi otroci, hitro mi izpolnite željo, da si najprej med bogovi pridobim naklonjenost Atene, ki je očitno prišla k meni na bogato gostijo v čast bogu.

Eden naj gre na polje po telico, da čim prej pride, pastir pa naj jo privede sem. Drugi naj odide k črni ladji velikodušnega Telemaha in pripelje vse tovariše, le dva naj pusti tam. Tretji naj pozove zlatarja Laerkeja, naj pride sem in telici rogove prevleče z zlatom.

Drugi ostanite vsi tukaj in v slavno palačo sporočite služabnicam, naj pripravijo gostijo, prinesejo sedeže, drva in čisto vodo.«

Tako je rekel in vsi so pohiteli na delo. Prišla je telica s polja, od hitre uravnovešene ladje so prišli tovariši velikodušnega Telemaha, prišel je tudi kovač, ki je v rokah nosil bronasta orodja svojega obrta: nakovalo, kladivo in dobro izdelane klešče, s katerimi je obdeloval zlato. Prišla je tudi Atena, da sprejme daritev. Stari konjenik Nestor je dal zlato, mojster pa je z njim telici prevlekel rogove in jih okrasil, da bi se boginja razveselila, ko uzre dar.

Stratij in plemeniti Ehefron sta telico vodila za rogove. Aret je iz sobe prinesel vodo za umivanje rok v kotličku, okrašenem s cvetjem, v drugi roki pa je držal ječmen v košarici. Bojeviti Trasimed je stal zraven z ostro sekiro v roki, pripravljen, da udari telico.

Perzej je držal posodo za kri. Stari konjenik Nestor je začel obred z vodo in ječmenovimi zrni ter goreče molil k Ateni, ko ji je daroval prvine in metal dlako s telicine glave v ogenj.

Ko so odmolili in potresli ječmenova zrna, je nemudoma stopil bliže pogumni Nestorjev sin Trasimed in udaril; sekira je presekala kite na vratu in telici vzela moč. Zavriskale so hčere, snahe in Nestorjeva spoštovana žena, Evridika, najstarejša izmed Klimenovih hčera.

Nato so telico dvignili s širokopotne zemlje in jo držali, Pejzistrat, voditelj mož, pa ji je prerezal vrat. Ko je iztekla črna kri in je življenje zapustilo kosti, so jo hitro razkosali in nemudoma izrezali stegenske kosti, vse po ustaljenem redu, ter jih ovili z maščobo v dveh plasteh in nanje položili kose surovega mesa.

Starec jih je sežigal na polenih in čeznje izlival ognjeno vino; mladeniči so ob njem držali peterozobe vilice. Ko so stegenske kosti zgorele in so pojedli drobovino, so preostalo meso razrezali in ga nataknili na ražnje ter pekli, držeč v rokah ostro zašiljene ražnje.

Medtem je Telemaha okopala lepa Polikasta, najmlajša hči Nestorja, Nelejevega sina. Ko ga je umila in mazilila z mastnim oljem, mu je ogrnila lep plašč in oblekla hiton. Iz kopeli je stopil po postavi podoben nesmrtnim, nato pa šel in sedel ob Nestorju, pastirju ljudstev.

Ko so spekli še preostalo meso in ga sneli z ražnjev, so sedli in se gostili; vrli možje pa so vstajali in jim nalivali vino v zlate čaše.

Ko so si potešili željo po jedi in pijači, je med njimi spregovoril gerenijski konjenik Nestor: »Sinovi moji, le pripeljite konje z lepimi grivami in jih vprezite Telemahu v voz, da bo lahko nadaljeval pot.«

Tako je dejal, oni pa so ga pozorno poslušali in ubogali ter brž vpregli urne konje v voz. Hišna oskrbnica je vanj položila kruh in vino ter jedi, kakršne uživajo kralji, ki jih hrani Zevs.

Telemah se je povzpel na prelepi voz; ob njem je Nestorjev sin Pejzistrat, voditelj mož, stopil na voz in prijel vajeti v roke. Z bičem je pognal konja in ta sta voljno poletela na ravnico ter za seboj pustila visoko mesto Pilos.

Ves dan sta tekla in stresala jarem, ki ju je povezoval. Sonce je zašlo in vse poti so zagrnile sence, ko sta prispela v Fere, k hiši Diokleja, sina Ortiloha, ki ga je spočel Alfej.

Tam sta prenočila, on pa jima je postregel, kakor se spodobi za gosta. Ko se je prikazala zgodaj rojena, rožnatoprsta Eos, sta vpregla konje in se povzpela na bogato okrašeni voz. Odpeljala sta skozi vhod in pod odmevnim stebriščem; Pejzistrat je z bičem pognal konja in ta sta voljno poletela.

Prispela sta na ravnico, rodovitno s pšenico, in nato nadaljevala pot, tako urno so ju nosili hitri konji. Sonce je zašlo in vse poti so zagrnile sence.

Izvirnik

Ἠέλιος δʼ ἀνόρουσε, λιπὼν περικαλλέα λίμνην, οὐρανὸν ἐς πολύχαλκον, ἵνʼ ἀθανάτοισι φαείνοι καὶ θνητοῖσι βροτοῖσιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν· οἱ δὲ Πύλον, Νηλῆος ἐυκτίμενον πτολίεθρον, ἷξον· τοὶ δʼ ἐπὶ θινὶ θαλάσσης ἱερὰ ῥέζον, ταύρους παμμέλανας, ἐνοσίχθονι κυανοχαίτῃ. ἐννέα δʼ ἕδραι ἔσαν, πεντακόσιοι δʼ ἐν ἑκάστῃ ἥατο καὶ προύχοντο ἑκάστοθι ἐννέα ταύρους. εὖθʼ οἱ σπλάγχνα πάσαντο, θεῷ δʼ ἐπὶ μηρίʼ ἔκαιον, οἱ δʼ ἰθὺς κατάγοντο ἰδʼ ἱστία νηὸς ἐίσης στεῖλαν ἀείραντες, τὴν δʼ ὥρμισαν, ἐκ δʼ ἔβαν αὐτοί· ἐκ δʼ ἄρα Τηλέμαχος νηὸς βαῖνʼ, ἦρχε δʼ Ἀθήνη.

τὸν προτέρη προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη· Τηλέμαχʼ, οὐ μέν σε χρὴ ἔτʼ αἰδοῦς, οὐδʼ ἠβαιόν· τοὔνεκα γὰρ καὶ πόντον ἐπέπλως, ὄφρα πύθηαι πατρός, ὅπου κύθε γαῖα καὶ ὅν τινα πότμον ἐπέσπεν. ἀλλʼ ἄγε νῦν ἰθὺς κίε Νέστορος ἱπποδάμοιο· εἴδομεν ἥν τινα μῆτιν ἐνὶ στήθεσσι κέκευθε. λίσσεσθαι δέ μιν αὐτός, ὅπως νημερτέα εἴπῃ· ψεῦδος δʼ οὐκ ἐρέει· μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστί. τὴν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· Μέντορ, πῶς τʼ ἄρʼ ἴω; πῶς τʼ ἂρ προσπτύξομαι αὐτόν; οὐδέ τί πω μύθοισι πεπείρημαι πυκινοῖσιν· αἰδὼς δʼ αὖ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσθαι.

τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη· Τηλέμαχʼ, ἄλλα μὲν αὐτὸς ἐνὶ φρεσὶ σῇσι νοήσεις, ἄλλα δὲ καὶ δαίμων ὑποθήσεται· οὐ γὰρ ὀίω οὔ σε θεῶν ἀέκητι γενέσθαι τε τραφέμεν τε. ὣς ἄρα φωνήσασʼ ἡγήσατο Παλλὰς Ἀθήνη καρπαλίμως· ὁ δʼ ἔπειτα μετʼ ἴχνια βαῖνε θεοῖο. ἷξον δʼ ἐς Πυλίων ἀνδρῶν ἄγυρίν τε καὶ ἕδρας, ἔνθʼ ἄρα Νέστωρ ἧστο σὺν υἱάσιν, ἀμφὶ δʼ ἑταῖροι δαῖτʼ ἐντυνόμενοι κρέα τʼ ὤπτων ἄλλα τʼ ἔπειρον.

οἱ δʼ ὡς οὖν ξείνους ἴδον, ἁθρόοι ἦλθον ἅπαντες, χερσίν τʼ ἠσπάζοντο καὶ ἑδριάασθαι ἄνωγον. πρῶτος Νεστορίδης Πεισίστρατος ἐγγύθεν ἐλθὼν ἀμφοτέρων ἕλε χεῖρα καὶ ἵδρυσεν παρὰ δαιτὶ κώεσιν ἐν μαλακοῖσιν ἐπὶ ψαμάθοις ἁλίῃσιν πάρ τε κασιγνήτῳ Θρασυμήδεϊ καὶ πατέρι ᾧ· δῶκε δʼ ἄρα σπλάγχνων μοίρας, ἐν δʼ οἶνον ἔχευεν χρυσείῳ δέπαϊ· δειδισκόμενος δὲ προσηύδα Παλλάδʼ Ἀθηναίην κούρην Διὸς αἰγιόχοιο· εὔχεο νῦν, ὦ ξεῖνε, Ποσειδάωνι ἄνακτι· τοῦ γὰρ καὶ δαίτης ἠντήσατε δεῦρο μολόντες.

αὐτὰρ ἐπὴν σπείσῃς τε καὶ εὔξεαι, ἣ θέμις ἐστί, δὸς καὶ τούτῳ ἔπειτα δέπας μελιηδέος οἴνου σπεῖσαι, ἐπεὶ καὶ τοῦτον ὀίομαι ἀθανάτοισιν εὔχεσθαι· πάντες δὲ θεῶν χατέουσʼ ἄνθρωποι. ἀλλὰ νεώτερός ἐστιν, ὁμηλικίη δʼ ἐμοὶ αὐτῷ· τοὔνεκα σοὶ προτέρῳ δώσω χρύσειον ἄλεισον. ὣς εἰπὼν ἐν χειρὶ τίθει δέπας ἡδέος οἴνου· χαῖρε δʼ Ἀθηναίη πεπνυμένῳ ἀνδρὶ δικαίῳ, οὕνεκα οἷ προτέρῃ δῶκε χρύσειον ἄλεισον· αὐτίκα δʼ εὔχετο πολλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι· κλῦθι, Ποσείδαον γαιήοχε, μηδὲ μεγήρῃς ἡμῖν εὐχομένοισι τελευτῆσαι τάδε ἔργα.

Νέστορι μὲν πρώτιστα καὶ υἱάσι κῦδος ὄπαζε, αὐτὰρ ἔπειτʼ ἄλλοισι δίδου χαρίεσσαν ἀμοιβὴν σύμπασιν Πυλίοισιν ἀγακλειτῆς ἑκατόμβης. δὸς δʼ ἔτι Τηλέμαχον καὶ ἐμὲ πρήξαντα νέεσθαι, οὕνεκα δεῦρʼ ἱκόμεσθα θοῇ σὺν νηὶ μελαίνῃ. ὣς ἄρʼ ἔπειτʼ ἠρᾶτο καὶ αὐτὴ πάντα τελεύτα. δῶκε δὲ Τηλεμάχῳ καλὸν δέπας ἀμφικύπελλον· ὣς δʼ αὔτως ἠρᾶτο Ὀδυσσῆος φίλος υἱός. οἱ δʼ ἐπεὶ ὤπτησαν κρέʼ ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο, μοίρας δασσάμενοι δαίνυντʼ ἐρικυδέα δαῖτα.

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο, τοῖς ἄρα μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· νῦν δὴ κάλλιόν ἐστι μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι ξείνους, οἵ τινές εἰσιν, ἐπεὶ τάρπησαν ἐδωδῆς. ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθʼ ὑγρὰ κέλευθα; ἤ τι κατὰ πρῆξιν ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε οἷά τε ληιστῆρες ὑπεὶρ ἅλα, τοί τʼ ἀλόωνται ψυχὰς παρθέμενοι κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες; τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα θαρσήσας· αὐτὴ γὰρ ἐνὶ φρεσὶ θάρσος Ἀθήνη θῆχʼ, ἵνα μιν περὶ πατρὸς ἀποιχομένοιο ἔροιτο ἠδʼ ἵνα μιν κλέος ἐσθλὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἔχῃσιν·

ὦ Νέστορ Νηληϊάδη, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν, εἴρεαι ὁππόθεν εἰμέν· ἐγὼ δέ κέ τοι καταλέξω. ἡμεῖς ἐξ Ἰθάκης ὑπονηίου εἰλήλουθμεν· πρῆξις δʼ ἥδʼ ἰδίη, οὐ δήμιος, ἣν ἀγορεύω. πατρὸς ἐμοῦ κλέος εὐρὺ μετέρχομαι, ἤν που ἀκούσω, δίου Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος, ὅν ποτέ φασι σὺν σοὶ μαρνάμενον Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξαι. ἄλλους μὲν γὰρ πάντας, ὅσοι Τρωσὶν πολέμιζον, πευθόμεθʼ, ἧχι ἕκαστος ἀπώλετο λυγρῷ ὀλέθρῳ, κείνου δʼ αὖ καὶ ὄλεθρον ἀπευθέα θῆκε Κρονίων.

οὐ γάρ τις δύναται σάφα εἰπέμεν ὁππόθʼ ὄλωλεν, εἴθʼ ὅ γʼ ἐπʼ ἠπείρου δάμη ἀνδράσι δυσμενέεσσιν, εἴτε καὶ ἐν πελάγει μετὰ κύμασιν Ἀμφιτρίτης. τοὔνεκα νῦν τὰ σὰ γούναθʼ ἱκάνομαι, αἴ κʼ ἐθέλῃσθα κείνου λυγρὸν ὄλεθρον ἐνισπεῖν, εἴ που ὄπωπας ὀφθαλμοῖσι τεοῖσιν ἢ ἄλλου μῦθον ἄκουσας πλαζομένου· πέρι γάρ μιν ὀιζυρὸν τέκε μήτηρ. μηδέ τί μʼ αἰδόμενος μειλίσσεο μηδʼ ἐλεαίρων, ἀλλʼ εὖ μοι κατάλεξον ὅπως ἤντησας ὀπωπῆς.

λίσσομαι, εἴ ποτέ τοί τι πατὴρ ἐμός, ἐσθλὸς Ὀδυσσεύς, ἢ ἔπος ἠέ τι ἔργον ὑποστὰς ἐξετέλεσσε δήμῳ ἔνι Τρώων, ὅθι πάσχετε πήματʼ Ἀχαιοί, τῶν νῦν μοι μνῆσαι, καί μοι νημερτὲς ἐνίσπες. τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· ὦ φίλʼ, ἐπεί μʼ ἔμνησας ὀιζύος, ἣν ἐν ἐκείνῳ δήμῳ ἀνέτλημεν μένος ἄσχετοι υἷες Ἀχαιῶν, ἠμὲν ὅσα ξὺν νηυσὶν ἐπʼ ἠεροειδέα πόντον πλαζόμενοι κατὰ ληίδʼ, ὅπῃ ἄρξειεν Ἀχιλλεύς, ἠδʼ ὅσα καὶ περὶ ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτος μαρνάμεθʼ· ἔνθα δʼ ἔπειτα κατέκταθεν ὅσσοι ἄριστοι.

ἔνθα μὲν Αἴας κεῖται ἀρήιος, ἔνθα δʼ Ἀχιλλεύς, ἔνθα δὲ Πάτροκλος, θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος, ἔνθα δʼ ἐμὸς φίλος υἱός, ἅμα κρατερὸς καὶ ἀμύμων, Ἀντίλοχος, πέρι μὲν θείειν ταχὺς ἠδὲ μαχητής· ἄλλα τε πόλλʼ ἐπὶ τοῖς πάθομεν κακά· τίς κεν ἐκεῖνα πάντα γε μυθήσαιτο καταθνητῶν ἀνθρώπων; οὐδʼ εἰ πεντάετές γε καὶ ἑξάετες παραμίμνων ἐξερέοις ὅσα κεῖθι πάθον κακὰ δῖοι Ἀχαιοί· πρίν κεν ἀνιηθεὶς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκοιο.

εἰνάετες γάρ σφιν κακὰ ῥάπτομεν ἀμφιέποντες παντοίοισι δόλοισι, μόγις δʼ ἐτέλεσσε Κρονίων. ἔνθʼ οὔ τίς ποτε μῆτιν ὁμοιωθήμεναι ἄντην ἤθελʼ, ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἐνίκα δῖος Ὀδυσσεὺς παντοίοισι δόλοισι, πατὴρ τεός, εἰ ἐτεόν γε κείνου ἔκγονός ἐσσι· σέβας μʼ ἔχει εἰσορόωντα. ἦ τοι γὰρ μῦθοί γε ἐοικότες, οὐδέ κε φαίης ἄνδρα νεώτερον ὧδε ἐοικότα μυθήσασθαι. ἔνθʼ ἦ τοι ἧος μὲν ἐγὼ καὶ δῖος Ὀδυσσεὺς οὔτε ποτʼ εἰν ἀγορῇ δίχʼ ἐβάζομεν οὔτʼ ἐνὶ βουλῇ, ἀλλʼ ἕνα θυμὸν ἔχοντε νόῳ καὶ ἐπίφρονι βουλῇ φραζόμεθʼ Ἀργείοισιν ὅπως ὄχʼ ἄριστα γένοιτο.

αὐτὰρ ἐπεὶ Πριάμοιο πόλιν διεπέρσαμεν αἰπήν, βῆμεν δʼ ἐν νήεσσι, θεὸς δʼ ἐκέδασσεν Ἀχαιούς, καὶ τότε δὴ Ζεὺς λυγρὸν ἐνὶ φρεσὶ μήδετο νόστον Ἀργείοις, ἐπεὶ οὔ τι νοήμονες οὐδὲ δίκαιοι πάντες ἔσαν· τῶ σφεων πολέες κακὸν οἶτον ἐπέσπον μήνιος ἐξ ὀλοῆς γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης. ἥ τʼ ἔριν Ἀτρεΐδῃσι μετʼ ἀμφοτέροισιν ἔθηκε. τὼ δὲ καλεσσαμένω ἀγορὴν ἐς πάντας Ἀχαιούς, μάψ, ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον, ἐς ἠέλιον καταδύντα, οἱ δʼ ἦλθον οἴνῳ βεβαρηότες υἷες Ἀχαιῶν, μῦθον μυθείσθην, τοῦ εἵνεκα λαὸν ἄγειραν.

ἔνθʼ ἦ τοι Μενέλαος ἀνώγει πάντας Ἀχαιοὺς νόστου μιμνήσκεσθαι ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης, οὐδʼ Ἀγαμέμνονι πάμπαν ἑήνδανε· βούλετο γάρ ῥα λαὸν ἐρυκακέειν ῥέξαι θʼ ἱερὰς ἑκατόμβας, ὡς τὸν Ἀθηναίης δεινὸν χόλον ἐξακέσαιτο, νήπιος, οὐδὲ τὸ ᾔδη, ὃ οὐ πείσεσθαι ἔμελλεν· οὐ γάρ τʼ αἶψα θεῶν τρέπεται νόος αἰὲν ἐόντων. ὣς τὼ μὲν χαλεποῖσιν ἀμειβομένω ἐπέεσσιν ἕστασαν· οἱ δʼ ἀνόρουσαν ἐυκνήμιδες Ἀχαιοὶ ἠχῇ θεσπεσίῃ, δίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή.

νύκτα μὲν ἀέσαμεν χαλεπὰ φρεσὶν ὁρμαίνοντες ἀλλήλοις· ἐπὶ γὰρ Ζεὺς ἤρτυε πῆμα κακοῖο· ἠῶθεν δʼ οἱ μὲν νέας ἕλκομεν εἰς ἅλα δῖαν κτήματά τʼ ἐντιθέμεσθα βαθυζώνους τε γυναῖκας. ἡμίσεες δʼ ἄρα λαοὶ ἐρητύοντο μένοντες αὖθι παρʼ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι, ποιμένι λαῶν· ἡμίσεες δʼ ἀναβάντες ἐλαύνομεν· αἱ δὲ μάλʼ ὦκα ἔπλεον, ἐστόρεσεν δὲ θεὸς μεγακήτεα πόντον. ἐς Τένεδον δʼ ἐλθόντες ἐρέξαμεν ἱρὰ θεοῖσιν, οἴκαδε ἱέμενοι· Ζεὺς δʼ οὔ πω μήδετο νόστον, σχέτλιος, ὅς ῥʼ ἔριν ὦρσε κακὴν ἔπι δεύτερον αὖτις.

οἱ μὲν ἀποστρέψαντες ἔβαν νέας ἀμφιελίσσας ἀμφʼ Ὀδυσῆα ἄνακτα δαΐφρονα, ποικιλομήτην, αὖτις ἐπʼ Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ἦρα φέροντες· αὐτὰρ ἐγὼ σὺν νηυσὶν ἀολλέσιν, αἵ μοι ἕποντο, φεῦγον, ἐπεὶ γίγνωσκον, ὃ δὴ κακὰ μήδετο δαίμων. φεῦγε δὲ Τυδέος υἱὸς ἀρήιος, ὦρσε δʼ ἑταίρους. ὀψὲ δὲ δὴ μετὰ νῶι κίε ξανθὸς Μενέλαος, ἐν Λέσβῳ δʼ ἔκιχεν δολιχὸν πλόον ὁρμαίνοντας, ἢ καθύπερθε Χίοιο νεοίμεθα παιπαλοέσσης, νήσου ἔπι Ψυρίης, αὐτὴν ἐπʼ ἀριστέρʼ ἔχοντες, ἦ ὑπένερθε Χίοιο, παρʼ ἠνεμόεντα Μίμαντα.

ᾐτέομεν δὲ θεὸν φῆναι τέρας· αὐτὰρ ὅ γʼ ἡμῖν δεῖξε, καὶ ἠνώγει πέλαγος μέσον εἰς Ἐύβοιαν τέμνειν, ὄφρα τάχιστα ὑπὲκ κακότητα φύγοιμεν. ὦρτο δʼ ἐπὶ λιγὺς οὖρος ἀήμεναι· αἱ δὲ μάλʼ ὦκα ἰχθυόεντα κέλευθα διέδραμον, ἐς δὲ Γεραιστὸν ἐννύχιαι κατάγοντο· Ποσειδάωνι δὲ ταύρων πόλλʼ ἐπὶ μῆρʼ ἔθεμεν, πέλαγος μέγα μετρήσαντες. τέτρατον ἦμαρ ἔην, ὅτʼ ἐν Ἄργεϊ νῆας ἐίσας Τυδεΐδεω ἕταροι Διομήδεος ἱπποδάμοιο ἵστασαν· αὐτὰρ ἐγώ γε Πύλονδʼ ἔχον, οὐδέ ποτʼ ἔσβη οὖρος, ἐπεὶ δὴ πρῶτα θεὸς προέηκεν ἀῆναι.

ὣς ἦλθον, φίλε τέκνον, ἀπευθής, οὐδέ τι οἶδα κείνων, οἵ τʼ ἐσάωθεν Ἀχαιῶν οἵ τʼ ἀπόλοντο. ὅσσα δʼ ἐνὶ μεγάροισι καθήμενος ἡμετέροισι πεύθομαι, ἣ θέμις ἐστί, δαήσεαι, οὐδέ σε κεύσω. εὖ μὲν Μυρμιδόνας φάσʼ ἐλθέμεν ἐγχεσιμώρους, οὓς ἄγʼ Ἀχιλλῆος μεγαθύμου φαίδιμος υἱός, εὖ δὲ Φιλοκτήτην, Ποιάντιον ἀγλαὸν υἱόν. πάντας δʼ Ἰδομενεὺς Κρήτην εἰσήγαγʼ ἑταίρους, οἳ φύγον ἐκ πολέμου, πόντος δέ οἱ οὔ τινʼ ἀπηύρα.

Ἀτρεΐδην δὲ καὶ αὐτοὶ ἀκούετε, νόσφιν ἐόντες, ὥς τʼ ἦλθʼ, ὥς τʼ Αἴγισθος ἐμήσατο λυγρὸν ὄλεθρον. ἀλλʼ ἦ τοι κεῖνος μὲν ἐπισμυγερῶς ἀπέτισεν· ὡς ἀγαθὸν καὶ παῖδα καταφθιμένοιο λιπέσθαι ἀνδρός, ἐπεὶ καὶ κεῖνος ἐτίσατο πατροφονῆα, Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα. καὶ σὺ φίλος, μάλα γάρ σʼ ὁρόω καλόν τε μέγαν τε, ἄλκιμος ἔσσʼ, ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων ἐὺ εἴπῃ.

τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· ὦ Νέστορ Νηληϊάδη, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν, καὶ λίην κεῖνος μὲν ἐτίσατο, καί οἱ Ἀχαιοὶ οἴσουσι κλέος εὐρὺ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι· αἲ γὰρ ἐμοὶ τοσσήνδε θεοὶ δύναμιν περιθεῖεν, τίσασθαι μνηστῆρας ὑπερβασίης ἀλεγεινῆς, οἵ τέ μοι ὑβρίζοντες ἀτάσθαλα μηχανόωνται. ἀλλʼ οὔ μοι τοιοῦτον ἐπέκλωσαν θεοὶ ὄλβον, πατρί τʼ ἐμῷ καὶ ἐμοί· νῦν δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης.

τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· ὦ φίλʼ, ἐπεὶ δὴ ταῦτά μʼ ἀνέμνησας καὶ ἔειπες, φασὶ μνηστῆρας σῆς μητέρος εἵνεκα πολλοὺς ἐν μεγάροις ἀέκητι σέθεν κακὰ μηχανάασθαι· εἰπέ μοι, ἠὲ ἑκὼν ὑποδάμνασαι, ἦ σέ γε λαοὶ ἐχθαίρουσʼ ἀνὰ δῆμον, ἐπισπόμενοι θεοῦ ὀμφῇ. τίς δʼ οἶδʼ εἴ κέ ποτέ σφι βίας ἀποτίσεται ἐλθών, ἢ ὅ γε μοῦνος ἐὼν ἢ καὶ σύμπαντες Ἀχαιοί; εἰ γάρ σʼ ὣς ἐθέλοι φιλέειν γλαυκῶπις Ἀθήνη, ὡς τότʼ Ὀδυσσῆος περικήδετο κυδαλίμοιο δήμῳ ἔνι Τρώων, ὅθι πάσχομεν ἄλγεʼ Ἀχαιοί— οὐ γάρ πω ἴδον ὧδε θεοὺς ἀναφανδὰ φιλεῦντας,

ὡς κείνῳ ἀναφανδὰ παρίστατο Παλλὰς Ἀθήνη— εἴ σʼ οὕτως ἐθέλοι φιλέειν κήδοιτό τε θυμῷ, τῶ κέν τις κείνων γε καὶ ἐκλελάθοιτο γάμοιο. τὸν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· ὦ γέρον, οὔ πω τοῦτο ἔπος τελέεσθαι ὀίω· λίην γὰρ μέγα εἶπες· ἄγη μʼ ἔχει. οὐκ ἂν ἐμοί γε ἐλπομένῳ τὰ γένοιτʼ, οὐδʼ εἰ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν. τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη· Τηλέμαχε, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων.

ῥεῖα θεός γʼ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι. βουλοίμην δʼ ἂν ἐγώ γε καὶ ἄλγεα πολλὰ μογήσας οἴκαδέ τʼ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι, ἢ ἐλθὼν ἀπολέσθαι ἐφέστιος, ὡς Ἀγαμέμνων ὤλεθʼ ὑπʼ Αἰγίσθοιο δόλῳ καὶ ἧς ἀλόχοιο. ἀλλʼ ἦ τοι θάνατον μὲν ὁμοίιον οὐδὲ θεοί περ καὶ φίλῳ ἀνδρὶ δύνανται ἀλαλκέμεν, ὁππότε κεν δὴ μοῖρʼ ὀλοὴ καθέλῃσι τανηλεγέος θανάτοιο. τὴν δʼ αὖ Τηλέμαχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα· Μέντορ, μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα κηδόμενοί περ· κείνῳ δʼ οὐκέτι νόστος ἐτήτυμος, ἀλλά οἱ ἤδη φράσσαντʼ ἀθάνατοι θάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν.

νῦν δʼ ἐθέλω ἔπος ἄλλο μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι Νέστορʼ, ἐπεὶ περὶ οἶδε δίκας ἠδὲ φρόνιν ἄλλων· τρὶς γὰρ δή μίν φασιν ἀνάξασθαι γένεʼ ἀνδρῶν· ὥς τέ μοι ἀθάνατος ἰνδάλλεται εἰσοράασθαι. ὦ Νέστορ Νηληϊάδη, σὺ δʼ ἀληθὲς ἐνίσπες· πῶς ἔθανʼ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων; ποῦ Μενέλαος ἔην; τίνα δʼ αὐτῷ μήσατʼ ὄλεθρον Αἴγισθος δολόμητις, ἐπεὶ κτάνε πολλὸν ἀρείω; ἦ οὐκ Ἄργεος ἦεν Ἀχαιικοῦ, ἀλλά πῃ ἄλλῃ πλάζετʼ ἐπʼ ἀνθρώπους, ὁ δὲ θαρσήσας κατέπεφνε; τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· τοιγὰρ ἐγώ τοι, τέκνον, ἀληθέα πάντʼ ἀγορεύσω.

ἦ τοι μὲν τάδε καὐτὸς ὀίεαι, ὥς κεν ἐτύχθη, εἰ ζωόν γʼ Αἴγισθον ἐνὶ μεγάροισιν ἔτετμεν Ἀτρεΐδης Τροίηθεν ἰών, ξανθὸς Μενέλαος· τῶ κέ οἱ οὐδὲ θανόντι χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν, ἀλλʼ ἄρα τόν γε κύνες τε καὶ οἰωνοὶ κατέδαψαν κείμενον ἐν πεδίῳ ἑκὰς ἄστεος, οὐδέ κέ τίς μιν κλαῦσεν Ἀχαιιάδων· μάλα γὰρ μέγα μήσατο ἔργον. ἡμεῖς μὲν γὰρ κεῖθι πολέας τελέοντες ἀέθλους ἥμεθʼ· ὁ δʼ εὔκηλος μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο πόλλʼ Ἀγαμεμνονέην ἄλοχον θέλγεσκʼ ἐπέεσσιν.

ἡ δʼ ἦ τοι τὸ πρὶν μὲν ἀναίνετο ἔργον ἀεικὲς δῖα Κλυταιμνήστρη· φρεσὶ γὰρ κέχρητʼ ἀγαθῇσι· πὰρ δʼ ἄρʼ ἔην καὶ ἀοιδὸς ἀνήρ, ᾧ πόλλʼ ἐπέτελλεν Ἀτρεΐδης Τροίηνδε κιὼν εἴρυσθαι ἄκοιτιν. ἀλλʼ ὅτε δή μιν μοῖρα θεῶν ἐπέδησε δαμῆναι, δὴ τότε τὸν μὲν ἀοιδὸν ἄγων ἐς νῆσον ἐρήμην κάλλιπεν οἰωνοῖσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γενέσθαι, τὴν δʼ ἐθέλων ἐθέλουσαν ἀνήγαγεν ὅνδε δόμονδε. πολλὰ δὲ μηρίʼ ἔκηε θεῶν ἱεροῖς ἐπὶ βωμοῖς, πολλὰ δʼ ἀγάλματʼ ἀνῆψεν, ὑφάσματά τε χρυσόν τε, ἐκτελέσας μέγα ἔργον, ὃ οὔ ποτε ἔλπετο θυμῷ.

ἡμεῖς μὲν γὰρ ἅμα πλέομεν Τροίηθεν ἰόντες, Ἀτρεΐδης καὶ ἐγώ, φίλα εἰδότες ἀλλήλοισιν· ἀλλʼ ὅτε Σούνιον ἱρὸν ἀφικόμεθʼ, ἄκρον Ἀθηνέων, ἔνθα κυβερνήτην Μενελάου Φοῖβος Ἀπόλλων οἷς ἀγανοῖς βελέεσσιν ἐποιχόμενος κατέπεφνε, πηδάλιον μετὰ χερσὶ θεούσης νηὸς ἔχοντα, Φρόντιν Ὀνητορίδην, ὃς ἐκαίνυτο φῦλʼ ἀνθρώπων νῆα κυβερνῆσαι, ὁπότε σπέρχοιεν ἄελλαι. ὣς ὁ μὲν ἔνθα κατέσχετʼ, ἐπειγόμενός περ ὁδοῖο, ὄφρʼ ἕταρον θάπτοι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερίσειεν.

ἀλλʼ ὅτε δὴ καὶ κεῖνος ἰὼν ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι Μαλειάων ὄρος αἰπὺ ἷξε θέων, τότε δὴ στυγερὴν ὁδὸν εὐρύοπα Ζεὺς ἐφράσατο, λιγέων δʼ ἀνέμων ἐπʼ ἀυτμένα χεῦε, κύματά τε τροφέοντο πελώρια, ἶσα ὄρεσσιν. ἔνθα διατμήξας τὰς μὲν Κρήτῃ ἐπέλασσεν, ἧχι Κύδωνες ἔναιον Ἰαρδάνου ἀμφὶ ῥέεθρα. ἔστι δέ τις λισσὴ αἰπεῖά τε εἰς ἅλα πέτρη ἐσχατιῇ Γόρτυνος ἐν ἠεροειδέι πόντῳ· ἔνθα Νότος μέγα κῦμα ποτὶ σκαιὸν ῥίον ὠθεῖ, ἐς Φαιστόν, μικρὸς δὲ λίθος μέγα κῦμʼ ἀποέργει.

αἱ μὲν ἄρʼ ἔνθʼ ἦλθον, σπουδῇ δʼ ἤλυξαν ὄλεθρον ἄνδρες, ἀτὰρ νῆάς γε ποτὶ σπιλάδεσσιν ἔαξαν κύματʼ· ἀτὰρ τὰς πέντε νέας κυανοπρῳρείους Αἰγύπτῳ ἐπέλασσε φέρων ἄνεμός τε καὶ ὕδωρ. ὣς ὁ μὲν ἔνθα πολὺν βίοτον καὶ χρυσὸν ἀγείρων ἠλᾶτο ξὺν νηυσὶ κατʼ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους· τόφρα δὲ ταῦτʼ Αἴγισθος ἐμήσατο οἴκοθι λυγρά. ἑπτάετες δʼ ἤνασσε πολυχρύσοιο Μυκήνης, κτείνας Ἀτρεΐδην, δέδμητο δὲ λαὸς ὑπʼ αὐτῷ.

τῷ δέ οἱ ὀγδοάτῳ κακὸν ἤλυθε δῖος Ὀρέστης ἂψ ἀπʼ Ἀθηνάων, κατὰ δʼ ἔκτανε πατροφονῆα, Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα. ἦ τοι ὁ τὸν κτείνας δαίνυ τάφον Ἀργείοισιν μητρός τε στυγερῆς καὶ ἀνάλκιδος Αἰγίσθοιο· αὐτῆμαρ δέ οἱ ἦλθε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος πολλὰ κτήματʼ ἄγων, ὅσα οἱ νέες ἄχθος ἄειραν. καὶ σύ, φίλος, μὴ δηθὰ δόμων ἄπο τῆλʼ ἀλάλησο, κτήματά τε προλιπὼν ἄνδρας τʼ ἐν σοῖσι δόμοισιν οὕτω ὑπερφιάλους, μή τοι κατὰ πάντα φάγωσιν κτήματα δασσάμενοι, σὺ δὲ τηϋσίην ὁδὸν ἔλθῃς.

ἀλλʼ ἐς μὲν Μενέλαον ἐγὼ κέλομαι καὶ ἄνωγα ἐλθεῖν· κεῖνος γὰρ νέον ἄλλοθεν εἰλήλουθεν, ἐκ τῶν ἀνθρώπων, ὅθεν οὐκ ἔλποιτό γε θυμῷ ἐλθέμεν, ὅν τινα πρῶτον ἀποσφήλωσιν ἄελλαι ἐς πέλαγος μέγα τοῖον, ὅθεν τέ περ οὐδʼ οἰωνοὶ αὐτόετες οἰχνεῦσιν, ἐπεὶ μέγα τε δεινόν τε. ἀλλʼ ἴθι νῦν σὺν νηί τε σῇ καὶ σοῖς ἑτάροισιν· εἰ δʼ ἐθέλεις πεζός, πάρα τοι δίφρος τε καὶ ἵπποι, πὰρ δέ τοι υἷες ἐμοί, οἵ τοι πομπῆες ἔσονται ἐς Λακεδαίμονα δῖαν, ὅθι ξανθὸς Μενέλαος.

λίσσεσθαι δέ μιν αὐτός, ἵνα νημερτὲς ἐνίσπῃ· ψεῦδος δʼ οὐκ ἐρέει· μάλα γὰρ πεπνυμένος ἐστίν. ὣς ἔφατʼ, ἠέλιος δʼ ἄρʼ ἔδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθε. τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη· ὦ γέρον, ἦ τοι ταῦτα κατὰ μοῖραν κατέλεξας· ἀλλʼ ἄγε τάμνετε μὲν γλώσσας, κεράασθε δὲ οἶνον, ὄφρα Ποσειδάωνι καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν σπείσαντες κοίτοιο μεδώμεθα· τοῖο γὰρ ὥρη. ἤδη γὰρ φάος οἴχεθʼ ὑπὸ ζόφον, οὐδὲ ἔοικεν· δηθὰ θεῶν ἐν δαιτὶ θαασσέμεν, ἀλλὰ νέεσθαι.

ἦ ῥα Διὸς θυγάτηρ, οἱ δʼ ἔκλυον αὐδησάσης. τοῖσι δὲ κήρυκες μὲν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευαν, κοῦροι δὲ κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο, νώμησαν δʼ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσι· γλώσσας δʼ ἐν πυρὶ βάλλον, ἀνιστάμενοι δʼ ἐπέλειβον. αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τʼ ἔπιον θʼ, ὅσον ἤθελε θυμός, δὴ τότʼ Ἀθηναίη καὶ Τηλέμαχος θεοειδὴς ἄμφω ἱέσθην κοίλην ἐπὶ νῆα νέεσθαι. Νέστωρ δʼ αὖ κατέρυκε καθαπτόμενος ἐπέεσσιν· Ζεὺς τό γʼ ἀλεξήσειε καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι, ὡς ὑμεῖς παρʼ ἐμεῖο θοὴν ἐπὶ νῆα κίοιτε ὥς τέ τευ ἦ παρὰ πάμπαν ἀνείμονος ἠδὲ πενιχροῦ,

ᾧ οὔ τι χλαῖναι καὶ ῥήγεα πόλλʼ ἐνὶ οἴκῳ, οὔτʼ αὐτῷ μαλακῶς οὔτε ξείνοισιν ἐνεύδειν. αὐτὰρ ἐμοὶ πάρα μὲν χλαῖναι καὶ ῥήγεα καλά. οὔ θην δὴ τοῦδʼ ἀνδρὸς Ὀδυσσῆος φίλος υἱὸς νηὸς ἐπʼ ἰκριόφιν καταλέξεται, ὄφρʼ ἂν ἐγώ γε ζώω, ἔπειτα δὲ παῖδες ἐνὶ μεγάροισι λίπωνται, ξείνους ξεινίζειν, ὅς τίς κʼ ἐμὰ δώμαθʼ ἵκηται. τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεά, γλαυκῶπις Ἀθήνη· εὖ δὴ ταῦτά γʼ ἔφησθα, γέρον φίλε· σοὶ δὲ ἔοικεν Τηλέμαχον πείθεσθαι, ἐπεὶ πολὺ κάλλιον οὕτως.

ἀλλʼ οὗτος μὲν νῦν σοὶ ἅμʼ ἕψεται, ὄφρα κεν εὕδῃ σοῖσιν ἐνὶ μεγάροισιν· ἐγὼ δʼ ἐπὶ νῆα μέλαιναν εἶμʼ, ἵνα θαρσύνω θʼ ἑτάρους εἴπω τε ἕκαστα. οἶος γὰρ μετὰ τοῖσι γεραίτερος εὔχομαι εἶναι· οἱ δʼ ἄλλοι φιλότητι νεώτεροι ἄνδρες ἕπονται, πάντες ὁμηλικίη μεγαθύμου Τηλεμάχοιο. ἔνθα κε λεξαίμην κοίλῃ παρὰ νηὶ μελαίνῃ νῦν· ἀτὰρ ἠῶθεν μετὰ Καύκωνας μεγαθύμους εἶμʼ ἔνθα χρεῖός μοι ὀφέλλεται, οὔ τι νέον γε οὐδʼ ὀλίγον. σὺ δὲ τοῦτον, ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα, πέμψον σὺν δίφρῳ τε καὶ υἱέι· δὸς δέ οἱ ἵππους, οἵ τοι ἐλαφρότατοι θείειν καὶ κάρτος ἄριστοι.

ὣς ἄρα φωνήσασʼ ἀπέβη γλαυκῶπις Ἀθήνη φήνῃ εἰδομένη· θάμβος δʼ ἕλε πάντας ἰδόντας. θαύμαζεν δʼ ὁ γεραιός, ὅπως ἴδεν ὀφθαλμοῖσι· Τηλεμάχου δʼ ἕλε χεῖρα, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν· ὦ φίλος, οὔ σε ἔολπα κακὸν καὶ ἄναλκιν ἔσεσθαι, εἰ δή τοι νέῳ ὧδε θεοὶ πομπῆες ἕπονται. οὐ μὲν γάρ τις ὅδʼ ἄλλος Ὀλύμπια δώματʼ ἐχόντων, ἀλλὰ Διὸς θυγάτηρ, κυδίστη Τριτογένεια, ἥ τοι καὶ πατέρʼ ἐσθλὸν ἐν Ἀργείοισιν ἐτίμα.

ἀλλὰ ἄνασσʼ ἵληθι, δίδωθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν, αὐτῷ καὶ παίδεσσι καὶ αἰδοίῃ παρακοίτι· σοὶ δʼ αὖ ἐγὼ ῥέξω βοῦν ἦνιν εὐρυμέτωπον ἀδμήτην, ἣν οὔ πω ὑπὸ ζυγὸν ἤγαγεν ἀνήρ· τήν τοι ἐγὼ ῥέξω χρυσὸν κέρασιν περιχεύας. ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τοῦ δʼ ἔκλυε Παλλὰς Ἀθήνη. τοῖσιν δʼ ἡγεμόνευε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ, υἱάσι καὶ γαμβροῖσιν, ἑὰ πρὸς δώματα καλά. ἀλλʼ ὅτε δώμαθʼ ἵκοντο ἀγακλυτὰ τοῖο ἄνακτος, ἑξείης ἕζοντο κατὰ κλισμούς τε θρόνους τε· τοῖς δʼ ὁ γέρων ἐλθοῦσιν ἀνὰ κρητῆρα κέρασσεν οἴνου ἡδυπότοιο, τὸν ἑνδεκάτῳ ἐνιαυτῷ

ὤιξεν ταμίη καὶ ἀπὸ κρήδεμνον ἔλυσε· τοῦ ὁ γέρων κρητῆρα κεράσσατο, πολλὰ δʼ Ἀθήνῃ εὔχετʼ ἀποσπένδων, κούρῃ Διὸς αἰγιόχοιο. αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τʼ ἔπιον θʼ, ὅσον ἤθελε θυμός, οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε ἕκαστος, τὸν δʼ αὐτοῦ κοίμησε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ, Τηλέμαχον, φίλον υἱὸν Ὀδυσσῆος θείοιο, τρητοῖς ἐν λεχέεσσιν ὑπʼ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ, πὰρʼ δʼ ἄρʼ ἐυμμελίην Πεισίστρατον, ὄρχαμον ἀνδρῶν, ὅς οἱ ἔτʼ ἠίθεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν· αὐτὸς δʼ αὖτε καθεῦδε μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο, τῷ δʼ ἄλοχος δέσποινα λέχος πόρσυνε καὶ εὐνήν.

ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς, ὤρνυτʼ ἄρʼ ἐξ εὐνῆφι Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ, ἐκ δʼ ἐλθὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετʼ ἐπὶ ξεστοῖσι λίθοισιν, οἵ οἱ ἔσαν προπάροιθε θυράων ὑψηλάων, λευκοί, ἀποστίλβοντες ἀλείφατος· οἷς ἔπι μὲν πρὶν Νηλεὺς ἵζεσκεν, θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντος· ἀλλʼ ὁ μὲν ἤδη κηρὶ δαμεὶς Ἄϊδόσδε βεβήκει, Νέστωρ αὖ τότʼ ἐφῖζε Γερήνιος, οὖρος Ἀχαιῶν, σκῆπτρον ἔχων. περὶ δʼ υἷες ἀολλέες ἠγερέθοντο ἐκ θαλάμων ἐλθόντες, Ἐχέφρων τε Στρατίος τε Περσεύς τʼ Ἄρητός τε καὶ ἀντίθεος Θρασυμήδης.

τοῖσι δʼ ἔπειθʼ ἕκτος Πεισίστρατος ἤλυθεν ἥρως, πὰρ δʼ ἄρα Τηλέμαχον θεοείκελον εἷσαν ἄγοντες. τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· καρπαλίμως μοι, τέκνα φίλα, κρηήνατʼ ἐέλδωρ, ὄφρʼ ἦ τοι πρώτιστα θεῶν ἱλάσσομʼ Ἀθήνην, ἥ μοι ἐναργὴς ἦλθε θεοῦ ἐς δαῖτα θάλειαν. ἀλλʼ ἄγʼ ὁ μὲν πεδίονδʼ ἐπὶ βοῦν, ἴτω, ὄφρα τάχιστα ἔλθῃσιν, ἐλάσῃ δὲ βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ· εἷς δʼ ἐπὶ Τηλεμάχου μεγαθύμου νῆα μέλαιναν πάντας ἰὼν ἑτάρους ἀγέτω, λιπέτω δὲ δύʼ οἴους· εἷς δʼ αὖ χρυσοχόον Λαέρκεα δεῦρο κελέσθω ἐλθεῖν, ὄφρα βοὸς χρυσὸν κέρασιν περιχεύῃ.

οἱ δʼ ἄλλοι μένετʼ αὐτοῦ ἀολλέες, εἴπατε δʼ εἴσω δμῳῇσιν κατὰ δώματʼ ἀγακλυτὰ δαῖτα πένεσθαι, ἕδρας τε ξύλα τʼ ἀμφὶ καὶ ἀγλαὸν οἰσέμεν ὕδωρ. ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐποίπνυον. ἦλθε μὲν ἂρ βοῦς ἐκ πεδίου, ἦλθον δὲ θοῆς παρὰ νηὸς ἐίσης Τηλεμάχου ἕταροι μεγαλήτορος, ἦλθε δὲ χαλκεὺς ὅπλʼ ἐν χερσὶν ἔχων χαλκήια, πείρατα τέχνης, ἄκμονά τε σφῦράν τʼ ἐυποίητόν τε πυράγρην, οἷσίν τε χρυσὸν εἰργάζετο· ἦλθε δʼ Ἀθήνη ἱρῶν ἀντιόωσα. γέρων δʼ ἱππηλάτα Νέστωρ χρυσὸν ἔδωχʼ· ὁ δʼ ἔπειτα βοὸς κέρασιν περίχευεν ἀσκήσας, ἵνʼ ἄγαλμα θεὰ κεχάροιτο ἰδοῦσα.

βοῦν δʼ ἀγέτην κεράων Στρατίος καὶ δῖος Ἐχέφρων. χέρνιβα δέ σφʼ Ἄρητος ἐν ἀνθεμόεντι λέβητι ἤλυθεν ἐκ θαλάμοιο φέρων, ἑτέρῃ δʼ ἔχεν οὐλὰς ἐν κανέῳ πέλεκυν δὲ μενεπτόλεμος Θρασυμήδης ὀξὺν ἔχων ἐν χειρὶ παρίστατο βοῦν ἐπικόψων. Περσεὺς δʼ ἀμνίον εἶχε· γέρων δʼ ἱππηλάτα Νέστωρ χέρνιβά τʼ οὐλοχύτας τε κατήρχετο, πολλὰ δʼ Ἀθήνῃ εὔχετʼ ἀπαρχόμενος, κεφαλῆς τρίχας ἐν πυρὶ βάλλων.

αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο, αὐτίκα Νέστορος υἱὸς ὑπέρθυμος Θρασυμήδης ἤλασεν ἄγχι στάς· πέλεκυς δʼ ἀπέκοψε τένοντας αὐχενίους, λῦσεν δὲ βοὸς μένος. αἱ δʼ ὀλόλυξαν θυγατέρες τε νυοί τε καὶ αἰδοίη παράκοιτις Νέστορος, Εὐρυδίκη, πρέσβα Κλυμένοιο θυγατρῶν. οἱ μὲν ἔπειτʼ ἀνελόντες ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης ἔσχον· ἀτὰρ σφάξεν Πεισίστρατος, ὄρχαμος ἀνδρῶν.

τῆς δʼ ἐπεὶ ἐκ μέλαν αἷμα ῥύη, λίπε δʼ ὀστέα θυμός, αἶψʼ ἄρα μιν διέχευαν, ἄφαρ δʼ ἐκ μηρία τάμνον πάντα κατὰ μοῖραν, κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπʼ αὐτῶν δʼ ὠμοθέτησαν. καῖε δʼ ἐπὶ σχίζῃς ὁ γέρων, ἐπὶ δʼ αἴθοπα οἶνον λεῖβε· νέοι δὲ παρʼ αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν. αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρʼ ἐκάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο, μίστυλλόν τʼ ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφʼ ὀβελοῖσιν ἔπειραν, ὤπτων δʼ ἀκροπόρους ὀβελοὺς ἐν χερσὶν ἔχοντες.

τόφρα δὲ Τηλέμαχον λοῦσεν καλὴ Πολυκάστη, Νέστορος ὁπλοτάτη θυγάτηρ Νηληϊάδαο. αὐτὰρ ἐπεὶ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπʼ ἐλαίῳ, ἀμφὶ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα, ἔκ ῥʼ ἀσαμίνθου βῆ δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος· πὰρ δʼ ὅ γε Νέστορʼ ἰὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο, ποιμένα λαῶν. οἱ δʼ ἐπεὶ ὤπτησαν κρέʼ ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο, δαίνυνθʼ ἑζόμενοι· ἐπὶ δʼ ἀνέρες ἐσθλοὶ ὄροντο οἶνον οἰνοχοεῦντες ἐνὶ χρυσέοις δεπάεσσιν.

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο, τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· παῖδες ἐμοί, ἄγε Τηλεμάχῳ καλλίτριχας ἵππους ζεύξαθʼ ὑφʼ ἅρματʼ ἄγοντες, ἵνα πρήσσῃσιν ὁδοῖο. ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδʼ ἐπίθοντο, καρπαλίμως δʼ ἔζευξαν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους. ἐν δὲ γυνὴ ταμίη σῖτον καὶ οἶνον ἔθηκεν ὄψα τε, οἷα ἔδουσι διοτρεφέες βασιλῆες. ἂν δʼ ἄρα Τηλέμαχος περικαλλέα βήσετο δίφρον· πὰρ δʼ ἄρα Νεστορίδης Πεισίστρατος, ὄρχαμος ἀνδρῶν, ἐς δίφρον τʼ ἀνέβαινε καὶ ἡνία λάζετο χερσί, μάστιξεν δʼ ἐλάαν, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην

ἐς πεδίον, λιπέτην δὲ Πύλου αἰπὺ πτολίεθρον. οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγὸν ἀμφὶς ἔχοντες. δύσετό τʼ ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί, ἐς Φηρὰς δʼ ἵκοντο Διοκλῆος ποτὶ δῶμα, υἱέος Ὀρτιλόχοιο, τὸν Ἀλφειὸς τέκε παῖδα. ἔνθα δὲ νύκτʼ ἄεσαν, ὁ δὲ τοῖς πὰρ ξείνια θῆκεν. ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς, ἵππους τε ζεύγνυντʼ ἀνά θʼ ἅρματα ποικίλʼ ἔβαινον· ἐκ δʼ ἔλασαν προθύροιο καὶ αἰθούσης ἐριδούπου· μάστιξεν δʼ ἐλάαν, τὼ δʼ οὐκ ἀέκοντε πετέσθην.

ἷξον δʼ ἐς πεδίον πυρηφόρον, ἔνθα δʼ ἔπειτα ἦνον ὁδόν· τοῖον γὰρ ὑπέκφερον ὠκέες ἵπποι. δύσετό τʼ ἠέλιος σκιόωντό τε πᾶσαι ἀγυιαί.

Prevod

Izvirnik

Morda ti bo všeč tudi