Waltey

Prevod

(Kdor hoče drugega očrniti s krivičnimi sredstvi, navadno očrni samega sebe.) Živel je Kanarček, ki se je marljivo trudil izpopolniti svoje petje; z njim je razveseljeval številne ljubitelje in začel žeti pohvale. Slavček iz tujih krajev, ki je užival splošen ugled, ga je še posebej pohvalil in ga s svojim odobravanjem spodbujal.

Ugled, ki si ga je Kanarček pridobil tako s to laskavo pohvalo kakor s prizadevnim učenjem, da bi je bil vreden, je v nekaterih pticah vzbudil zavist. Med njimi so bile take, ki so tudi same pele, dobro ali slabo, in prav zato so ga preganjale. Druge sploh niso pele in so ga zasovražile ravno zaradi tega. Nazadnje je neka Poljska vrana, ki se sama ni mogla z ničimer odlikovati, hotela zasloveti tako, da je med pticami začela javno kričati proti Kanarčku. Ni znala povedati, v čem naj bi bilo njegovo petje pomanjkljivo; zdelo pa se ji je, da bo za njegovo očrnitev dovolj, če zasmehuje barvo njegovega perja, deželo, v kateri se je rodil, in podobno ter mu brez dokazov očita stvari, ki niso imele nobene zveze s tem, ali poje dobro ali slabo. Nekatere zlonamerne ptice so besede Poljske vrane odobravale in jih ponavljale.

Poljska vrana si je na vse pretege prizadevala vsem dokazati, da tisti, ki so ga dotlej imeli za Kanarčka, veščega petja, ni nič drugega kot osliček in da je bilo tisto, kar so pri njem imeli za pravo glasbo, v resnici nepretrgano riganje. »Kako nenavadno!« so govorile nekatere ptice. »Kanarček riga; Kanarček je osliček.« Glas o tako nenavadnem čudežu se je razširil med živalmi in prihajale so gledat, kako se je Kanarček spremenil v osla. Kanarček, ki je imel vsega dovolj, ni hotel več peti; naposled pa mu je Orlica, kraljica ptic, ukazala, naj zapoje, da bi slišala, ali zares riga ali ne; če bi namreč res rigal, ga je hotela izločiti izmed svojih podložnikov, ptic. Kanarček je odprl kljun in zapel v zadovoljstvo večine navzočih. Tedaj je Orlica, ogorčena nad kleveto, ki jo je razširila Poljska vrana, prosila svojega gospodarja, boga Jupitra, naj jo kaznuje. Bog je uslišal njeno prošnjo in ji naročil, naj Poljski vrani ukaže peti. Ko pa je ta hotela povzdigniti glas, je po božji volji začela strašno rigati. Vse živali so se zasmejale in dejale: Po pravici se je spremenila v osla tista, ki je hotela iz Kanarčka narediti osla.

Izvirnik

(El que para desacreditar a otro recurre a medios injustos, suele desacreditarse a sí propio.)

Hubo un Canario que, habiéndose esmerado en adelantar en su canto, logró divertir con él a varios aficionados y empezó a tener aplauso. Un Ruiseñor extranjero, generalmente acreditado, hizo particulares elogios de él, animándole con su aprobación.

Lo que el Canario ganó, así con este favorable voto, como con lo que procuró estudiar para hacerse digno de él, excitó la envidia de algunos pájaros. Entre éstos había unos que también cantaban, bien o mal, y justamente por ello le perseguían. Otros nada cantaban, y por lo mismo le cobraron odio. Al fin un Grajo, que no podía lucir por sí, quiso hacerse famoso con empezar a chillar públicamente entre las aves contra el Canario. No acertó a decir en qué cosa era defectuoso su canto; pero le pareció que para desacreditarle bastaba ridiculizarle el color de la pluma, la tierra en que había nacido, etc., acusándole, sin pruebas, de cosas que nada tenían que ver con lo bueno o malo de su canto. Hubo algunos pájaros de mala intención que aprobaron y siguieron lo que dijo el Grajo.

Empeñóse éste en demostrar a todos que el que habían tenido hasta entonces por un Canario diestro en el canto, no era sino un borrico, y que lo que en él había pasado por verdadera música era en la realidad un continuado rebuzno. "¡Cosa rara! decían algunos; el Canario rebuzna; el Canario es un borrico." Extendióse entre los animales la fama de tan nueva maravilla, y vinieron a ver cómo un Canario se había vuelto burro. El Canario, aburrido, no quería ya cantar; hasta que el Águila, reina de las aves, le mandó que cantase para ver si en efecto rebuznaba o no; porque, si acaso era verdad que rebuznaba, quería excluirle del número de sus vasallos los pájaros. Abrió el pico el Canario, y cantó a gusto de la mayor parte de los circunstantes. Entonces el Águila, indignada de la calumnia que había levantado el Grajo, suplicó a su señor, el dios Júpiter, que le castigase. Condescendió el dios, y dijo al Águila que mandase cantar al Grajo. Pero cuando éste quiso echar la voz, empezó, por soberana permisión, a rebuznar horrorosamente. Riéronse todos los animales y dijeron: Con razón se ha vuelto asno el que quiso hacer asno al Canario.

Nadaljuj z branjem

Orel in hrošč Ezopove basni · 2 min branja 2 skupnih tagov Orel, kavka in pastir Ezopove basni · 1 min branja 2 skupnih tagov Čebele in Zevs Ezopove basni · 1 min branja 2 skupnih tagov Pav in kavka Ezopove basni · 1 min branja 2 skupnih tagov

Nalagam bralnik