O besedilu
Orel in hrošč
- Vir
- Ezopove basni
- Avtor
- Ezop / Karl Halm
- Jezik branja
- Slovenščina
- Jezik izvirnika
- Ancient Greek
- Čas branja
- 2 min branja
- Obseg
- 1 stran
- Naslov izvirnika
- 7. Ἀετὸς καὶ Κάνθαρος. (S.3. C. 2. F. 223.)
O izvirniku
Ezopove basni
Kratke basni, kjer živali v nekaj potezah razkrijejo človeške slabosti. Bralni jezik je Slovenščina, izvirnik pa prihaja iz vira Ezopove basni v jeziku Ancient Greek.
Besedilo
Orel in hrošč
Orel je preganjal zajca. Ker zajec ni imel nikogar, ki bi mu priskočil na pomoč, je za zaščito prosil govnača, edino bitje, ki ga je po naključju zagledal v bližini. Govnač ga je opogumil, ko pa je videl, da se orel približuje, ga je prosil, naj mu ne vzame tistega, ki se je zatekel pod njegovo varstvo. Toda orel se za tako drobno bitje ni zmenil in je govnaču pred očmi požrl zajca. Govnač mu tega ni odpustil. Odtlej je oprezal za orlovimi gnezdi in vsakokrat, ko je orel znesel jajca, poletel do njih, jih skotalil iz gnezda in razbil. Orel, ki nikjer več ni našel miru, se je naposled zatekel k Zevsu — orel je namreč Zevsova sveta ptica — in ga prosil, naj mu zagotovi varen kraj za vzrejo mladičev. Zevs mu je dovolil, da znese jajca v njegovo naročje. Ko je govnač to videl, je naredil kroglico iz gnoja, poletel k Zevsu in mu jo spustil v naročje. Zevs je hotel gnoj otresti s sebe, zato je vstal in pri tem nehote stresel na tla tudi jajca. Pravijo, da od takrat orli ne gnezdijo v času, ko se pojavljajo govnači.
Basen nas uči, naj nikogar ne preziramo, saj nihče ni tako nemočen, da se ne bi mogel maščevati, če ga kdo poniža.
Izvirnik
7. Ἀετὸς καὶ Κάνθαρος. (S.3. C. 2. F. 223.)
Naslednje strani prikazujejo izvirno besedilo za primerjavo.
Ἀετὸς λαγωὸν ἐδίωκεν· ὁ δὲ ἐν ἐρημίᾳ τῶν βοηθηόντων ὑπάρχων, ὃν μόνον ὁ καιρὸς παρέσχε κάνθαρον ἰδὼν, τοῦτον ἱκέτευεν. Ὁ δὲ παραθαῤῥύνας αὐτὸν, ὡς ἐγγὺς ἐλθόντα τὸν ἀετὸν ἐθεάσατο, παρεκάλει μὴ ἀπάγειν αὐτοῦ τὸν ἱκέτην· κἀκεῖνος ὑπεριδὼν τὴν σμικρότητα, ἐν ὄψει κανθάρου τὸν λαγωὸν κατεθοινήσατο. Ὁ δὲ ἀπʼ ἐκείνου μνησικακῶν διετέλει, παρατηρούμενος τοῦ ἀετοῦ τὰς καλιὰς, καὶ εἴ ποτε ἐκεῖνος ἔτικτε, μετάρσιος διαιρόμενος ἐκύλιε τὰ ὠὰ καὶ κατέασσε, μέχρις οὗ πανταχόθεν ἐλαυνόμενος ὁ ἀετὸς ἐπὶ τὸν Δία κατέφυγεν (ἐστὶ δὲ τοῦ Διὸς ἱερὸς ὁ ὄρνις), καὶ αὐτοῦ ἐδεήθη, τόπον αὐτῷ πρὸς νεοττοποιίαν ἀσφαλῆ παρασχεῖν. Τοῦ δὲ Διὸς ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ τίκτειν ἐπιτρέψαντος αὐτῷ, ὁ κάνθαρος τοῦτο ἑωρακὼς, κόπρου σφαῖραν ποιήσας ἀνέπτη, καὶ γενόμενος κατὰ τοὺς τοῦ Διὸς κόλπους, ἐνταῦθα καθῆκεν. Ὁ δὲ Ζεὺς ἀποδύσασθαι τὴν κόπρον βουλόμενος, ὡς διανέστη, ἔλαθεν ἀποῤῥίψας τὰ ὠά· ἀπʼ ἐκείνου τε φασὶ, περὶ ὃν καιρὸν οἱ κάνθαροι γίνονται, τοὺς ἀετούς μὴ νεοττεύειν.
Ὁ λόγος δηλοῖ, μηδενὸς καταφρονεῖν, λογιζομένους, ὅτι οὐδεὶς οὕτω ἐστὶν ἀδύνατος, ὡς προπηλακισθεὶς μὴ δύνασθαι ἑαυτὸν ἐκδικῆσαι.
Nadaljuj z branjem
