Prevod
(Za opravila, ki jih posameznik lahko opravi sam, ni vredno zaposlovati mnogo ljudi.) Nemec že od rojstva, Pa še gluh kakor zid, Prišel je k slepcu razpravljat O rečeh brez večje teže. Slepec je govoril s kretnjami, 5 Ki jih je nemec dobro razumel; A ko mu je nemec vrnil svoje, Je slepec ostal v temi. V tej zadregi sta poklicala, Da bi jima priskočil na pomoč, 10 Skupnega prijatelja, Ki je bil po nesreči enorok. Ta je nemčeve kretnje Prevajal v besede In tako je slepec 15 Zvedel, za kaj sploh gre. Naposled se je izkazalo Po tem čudnem posvetu, Da bo treba o zadevi Napisati še pismo. 20 »Prijatelja,« se je oglasil enoroki, »Toliko vama ne morem pomagati; A učitelj ga pride napisat, Če ga le pokličeta.« — »Kako naj pride,« je rekel slepec, 25 »Ko pa je šepav in komaj hodi? Ni druge, treba bo Ponj na njegov dom.« Tako so storili in nazadnje Je šepavec napisal pismo; 30 Slepec in enoroki sta ga narekovala, Nemec pa ga je odnesel. Za omenjeno opravilo Bi bila dva človeka več kot dovolj; A ker sta bila, kakršna sta bila, 35 So bili potrebni štirje. In ko se ne bi prav pred kratkim V nekem kraju v Alcarrii Pripetila ta dogodivščina Pred več kot sto pričami, 40 Bi človek prav lahko posumil, Da si jo je nalašč izmislil Nekdo, ki je hotel z njo Naslikati, kaj se godi, Kadar se jih veliko zbere 45 V literarno druščino In morajo vsi delati Za eno samo veliko prazno baharijo.
Izvirnik
(Las obras que un particular puede desempeñar por sí solo, no merecen se emplee en ellas el trabajo de muchos hombres.)
Un mudo a nativitate, Y más sordo que una tapia, Vino a tratar con un ciego Cosas de poca importancia. Hablaba el ciego por señas, 5 Que para el mudo eran claras; Mas hízole otras el mudo, Y él a obscuras se quedaba. En este apuro, trajeron, Para que los ayudara, 10 A un camarada de entrambos, Que era manco por desgracia. Éste las señas del mudo Trasladaba con palabras, Y por aquel medio el ciego 15 Del negocio se enteraba. Por último resultó, De conferencia tan rara, Que era preciso escribir Sobre el asunto una carta. 20 "Compañeros, saltó el manco, Mi auxilio a tanto no alcanza; Pero a escribirla vendrá El dómine, si le llaman." --"¿Qué ha de venir (dijo el ciego), 25 Si es cojo, que apenas anda? Vamos, será menester Ir a buscarle a su casa." Así lo hicieron; y al fin El cojo escribe la carta; 30 Díctanla el ciego y el manco, Y el mudo parte a llevarla. Para el consabido asunto Con dos personas sobraba; Mas, como eran ellas tales, 35 Cuatro fueron necesarias. Y a no ser porque ha tan poco Que en un lugar de la Alcarria Acaeció esta aventura, Testigos más de cien almas, 40 Bien pudiera sospecharse Que estaba adrede inventada Por alguno que con ella Quiso pintar lo que pasa Cuando, juntándose muchos 45 En pandilla literaria, Tienen que trabajar todos Para una gran patarata.
