(Kako zanič je poezija, polna praznega besedičenja!) Na bregu Taja Se Paglavec je z Žabo pogovarjal, Hvalil je listje, gostoto Velikega trstišča in njegovo zelenoto. A ko je vetra 5 Šibki sunek Trstiko podrl, da je v reko pala, Je Žaba poučno dejala: »Pridi jo pogledat, sinko moj; Od zunaj vsa gladka, vsa bujna; 10 Od znotraj vsa puhlica, vsa prazna.« Če Žaba bi se na poezijo spoznala, Bi tudi o marsikaterem verzu to dejala.
(¡Qué despreciable es la poesía de mucha hojarasca!)
En la orilla del Tajo Hablaba con la Rana el Renacuajo, Alabando las hojas, la espesura De un gran cañaveral, y su verdura. Mas luego que del viento 5 El ímpetu lento Una caña abatió, que cayó al río, En tono de lección dijo la Rana: "Ven a verla, hijo mío; Por defuera muy tersa, muy lozana; 10 Por dentro toda fofa, toda vana." Si la Rana entendiera poesía, También de muchos versos lo diría.
Nadaljuj z branjem
Glasno branje uporablja AI glas.
