Waltey
Kačji ženin
Srpske narodne pripovijetke · Vuk Stefanović KaradžićO besedilu
Kačji ženin
- Vir
- Srpske narodne pripovijetke
- Avtor
- Vuk Stefanović Karadžić
- Jezik branja
- English
- Jezik izvirnika
- Српски
- Čas branja
- 7 min branja
- Obseg
- 6 strani
- Naslov izvirnika
- 009 Змија младожења
O izvirniku
Srpske narodne pripovijetke
Srbske ljudske pripovedi o junakih, čudežnih bitjih, preizkušnjah in ljudski modrosti. Bralni jezik je English, izvirnik pa prihaja iz vira Srpske narodne pripovijetke v jeziku Српски.
Besedilo
Kačji ženin
There was once a poor woman who had no child of her own, and she prayed to God to let her conceive, even if she should give birth to a snake. God granted her prayer, and when her time came, she gave birth to a snake. No sooner was it born than it slipped away into the grass and vanished. The poor woman grieved for the snake and wept without ceasing: God had fulfilled her wish and given her a child, only for it to run away, leaving her with no idea where it was or how it fared. Twenty years passed in this way, and then the snake returned and spoke to its mother: "I am your little snake, the one you gave birth to, who fled from you into the grass. Now, Mother, I have come to ask you to seek the emperor's daughter for me, so that I may marry." At first the mother rejoiced to see her child, but then she began to worry: how could she, a poor woman, dare ask for the emperor's daughter on behalf of a snake? But the snake said to her again: "Go, Mother, and do not trouble yourself, for you know that every maiden's door is open to a suitor. And even if the emperor refuses you, he will not take your head. Whatever the emperor may say, do not look back on your way home until you reach our house." At last she agreed and set off to see the emperor. When she reached his palace, the servants would not let her into his presence at first, but she pleaded with them until at last they let her through. When she came before the emperor, she said: "Your Majesty! There is your sword, and here is my head. For many years I had no child of my own, and I prayed to God to let me conceive, even if I should give birth to a snake. He granted my prayer, and when my time came, a snake was born. No sooner was it born than it fled into the grass and vanished. Now, twenty years later, the snake has returned to me and sent me to ask for your daughter's hand in marriage." The emperor laughed and said: "I shall give my daughter to your son if he builds a bridge of pearls and precious stones from my palace to his." Then the mother went home without looking back, and as she walked away from the emperor's palace, a bridge of pearls and precious stones rose behind her, all the way to her own door. When the mother told the snake what the emperor had said, he answered: "Go now, Mother, and see whether the emperor will give me his daughter. Whatever his answer, do not look back on your way home until you reach our house." The mother set off once more, and when she came before the emperor, she asked whether he would now give his daughter to her son. The emperor replied: "If your son builds a palace finer than mine, I shall give him my daughter." So the mother went home, never looking back along the way, and when she arrived, there in place of her house stood a palace finer than the emperor's. When she told the snake what the emperor had said, he answered again: "Go, Mother, and see whether the emperor will now give me his daughter. Whatever he may say, do not look back after leaving him until you reach our house." When the mother came before the emperor, she told him that her son's palace was finer than his and asked whether he would give her his daughter at last. But the emperor answered: "If everything your son has in his palace is finer than what I have in mine, I shall give him my daughter." Then the mother went home without looking back along the way, and when she arrived, everything in her palace was three times finer than in the emperor's: stags, does, birds, hens, chicks, and hares, all of gold. When the mother told the snake what the emperor had said, he answered: "Go to the emperor once more, Mother, and ask whether he will now give me his daughter." When the mother went to the emperor and told him that everything in her son's palace was finer than in his own, the emperor said to his daughter: "My daughter! You must now marry this little snake, for everything he has is finer than ours." So the little snake gathered a wedding party, brought home the emperor's daughter, and married her. After some time, the snake's wife conceived. Then her mother began to question her, as did her sisters and all her family: "How did you come to be with child by a snake?" But she would not reveal her secret and kept saying: "God has granted that I should be with child." At last her mother-in-law began to question her: "My daughter-in-law, how can this be? How do you sleep with a snake?" Then she confided in her mother-in-law, saying: "Mother! He is not a snake, but a young man, as handsome as any in the world. Every evening he comes out of that snakeskin of his, and in the morning he slips back into it." When the snake's mother heard this, she was overjoyed and longed to see her son out of his snakeskin. She asked her daughter-in-law how she might see him, and the young woman replied: "When we go to bed, I shall take the key out of the door, and when he begins to undress, you will be able to see him through the keyhole." After the mother had seen her son in this way, she began to wonder how she might make him remain like that forever. One day she said to her daughter-in-law: "Come, my dear, let us burn his snakeskin. I shall heat the oven and throw it into the fire to burn." But her daughter-in-law answered:
"I am afraid, Mother, that some harm may come to him." His mother said: "No harm will come to him. When the heat begins to overcome him, take some cold water and sprinkle him with it, little by little, until the skin has burned away." And so they agreed. The mother heated the oven, and that evening, when the young man came out of his snakeskin and lay down to sleep, they managed to steal the skin and throw it into the oven. As soon as it began to burn, he was overcome by the heat, but they kept sprinkling him with water and so kept him alive. When the heat released him and he awoke, he smelled the stench of the burning skin, sprang to his feet, and cried: "What have you done? May God punish you! Where am I to go like this?" But his mother and his wife pressed him: "It is better for you to be as you are, and better for you to live among people." At last they managed to soothe him. When his father-in-law heard what had happened, he handed over the empire to him without waiting for the end of his own life. And so the young man became emperor and reigned happily for the rest of his days.
Izvirnik
009 Змија младожења
Naslednje strani prikazujejo izvirno besedilo za primerjavo.
Била једна сирота жена која није имала од срца порода пак се молила Богу да јој да да затрудни макар змију родила. Бог јој да те затрудни, и кад дође време, роди змију. Змија како се роди од мајке одмах утече у траву и нестане је. Сирота жена једнако је жалила за змијом и плакала где јој Бог испуни жељу те роди, па јој пород побеже незнано ни куд је ни како је. Кад тако прође двадесет година онда змија дође и проговори матери: "Ја сам ова твоја змијица што си ме родила па сам од тебе у траву побегла; сад сам, мајко, дошла к теби да ми просиш у цара девојку те да ме жениш." Мати се обрадује изнајпре кад види свој пород, али се одмах забрине како би смела она за змију и у својој сиротињи просити у цара девојку! А змија јој опет рече: "Иди мати, не премишљај ништа, јер знаш да су свакој девојци врата отворена; а ако ти је баш цар не да, не ће ти главе узети. Макар ти шта цар казао, кад се вратиш не осврћи се док нашој кући не дођеш." На то се она склони па пође к пару. Кад дође у царев двор, слуге је не хтену одмах пустити пред цара, а она се стане молити и тако је једва пусте. Кад изиђе пред цара, рече му: "Светли царе! Ето твоје сабље, а ево моје главе. Ја нисам дуго време имала од срца порода, пак сам се молила Богу да ми да да затрудним макар змију родила, и он ми да те затрудним, а кад дође време, роди се змија, и како се роди, побегне у траву и нестане је. Сад пошто је прошло двадесет година, змија дође к мени и посла ме к теби да просим у тебе за њу девојку." Цар се на то насмеја па јој рече: "Даћу ја за твога сина девојку, ако начини ћуприју од мога двора до свога од бисера и драгога камења." Онда се мати врати кући не обзирући се, и како је ишла од царева двора, све се за њом ћуприја градила од бисера и драгога камења до пред њезину кућу. Кад мати каже змији шта јој је цар рекао, онда јој она опет рекне: "Иди мати сад да видиш хоће ли ми цар дати девојку, так шта ти год одговори, кад се вратиш, опет се не осврћи до наше куће." Мати се опет подигне, и кад изиђе пред цара, запита га, еда ли ће јој сад за сина дати девојку, а цар јој одговори: "Ако твој син начини дворе боље од мојих, даћу му девојку." Онда се мати врати кући и идући путем није се освртала, а кад дође својој кући, а то место њезине куће двори бољи од царевих. Кад мати каже змији шта је цар рекао, онда јој змија опет рекне: "Иди мати да видиш хоће ли ми цар сад дати девојку па шта цар рекао да рекао, кад од њега пођеш не осврћи се до наше куће." Кад мати дође пред цара она му каже да су у њена сина двори бољи од царевих и запита га хоће ли јој већ дати девојку, а цар јој одговори: "Ако твој син узима у своме двору свашта боље него што је у моме, даћу му девојку." Онда мати пође кући, и идући није се освртала, а кад дође кући, али у њеној кући трипут боље него у царевом двору: све златни јелени, кошуте, тице, квочке, пилићи, зецови, све златно. Кад мати каже змији шта је цар рекао, змија јој рекне: "Иди мати опет цару, те га питај хоће ли ми сад дати девојку." Кад мати отиде к цару и каже му да у двору њена сина има свашта боље него у његову, онда цар рекне својој кћери: "Кћери моја! Теби сад ваља поћи за ову змијицу, јер он свашта има боље од нас." Тако змијица скупи сватове и одведе цареву кћер те се венча с њоме. После некога времена змијина жена затрудни. Онда је стане питати мати, стану је питати сестре и сви њезини: "Како ти са змијом остаде трудна?" А она се није хтела издати, него је све говорила: "Тако ми је Бог дао те сам трудна остала." Најпосле узме је свекрва питати: "Снахо моја, како је то? Како ти са змијом спаваш?" Она се онда изда свекрви говорећи: "Мати моја! он није змија, већ је он момак да лепшега нема. Свако вече он излази из оне змијиње кошуље, а ујутру се опет у њу завлачи." Кад мати змијина то чује, врло се обрадује и зажели видети свога сина кад изиђе из змијиње кошуље, па запита снаху како би га могла видети, а снаха јој рече: "Кад пођемо легати, ја ћу извадити кључ из врата, па кад се стане скидати, онда ћеш га видети кроз рупу." Кад мати тако види свога сина, онда стане мислити како би учинила да он онаки остане до века. Једном рече снаси својој: "Хајде, снахо, да ми његов свлак изгоримо: ја ћу ужарити пећ и у ватру га бацити нека изгори." А снаха јој одговори:
"Бојим се, мајко, да му што не буде." А мати рече: "Не ће њему бити ништа, него како га врућина обузме, а ти узми хладне воде па га помало поливај док свлак не изгори." И тако се договоре, те мати ужари пећ, па кад у вече изиђе момак из змијиње коже и легне спавати, оне некако украду онај свлак па га баце у пећ. Како свлак стане горети, одмах њега стане врућина обузимати, а оне га све водом поливај и тако остане жив. А кад га попусти врућина и прене се од сна, он осети смрад од свлака, па скочи на ноге и повиче: "Шта урадисте да од Бога нађете? Куда ћу оваки?" А мати и жена салете га: "Па боље да си таки, и боље да си међу људима. " И тако га једва утишају. Кад то чује таст његов, одмах му још за свога живота преда царство, и тако он постане цар, те је царовао сретно до свога века.
Nadaljuj z branjem
