Prevod
1. Pluton se je zaljubil v Perzefono in jo z Zevsovo pomočjo skrivaj ugrabil. Demetra je z baklami v rokah noč in dan tavala po vsej zemlji in jo iskala. Ko je od prebivalcev Hermione izvedela, da jo je ugrabil Pluton, je v jezi na bogove zapustila nebo, si nadela podobo navadne ženske in prišla v Elevzino. Najprej je sedla na skalo ob vodnjaku, imenovanem Kalihoron; skala je po njej dobila ime Agelastos, »Nesmejoča se«. Nato je prišla h Keleju, tedanjemu kralju Elevzincev. V hiši so bile ženske, ki so jo povabile, naj prisede k njim, in neka starka po imenu Jamba je s šalami boginjo pripravila do nasmeha. Prav zato se, kot pravijo, ženske ob tesmoforijah šalijo druga z drugo. Kelejeva žena Metanejra je imela otroka in Demetra ga je prevzela v varstvo. Ker ga je hotela napraviti nesmrtnega, ga je ponoči polagala v ogenj in tako odstranjevala njegovo umrljivo meso. Demofont — tako je bilo namreč otroku ime — je iz dneva v dan čudežno rasel, zato je Praksiteja začela skrivaj opazovati. Ko ga je odkrila v ognju, je zavpila. Ogenj je zato otroka pokončal, boginja pa je razodela, kdo je.
2. Triptolemu, starejšemu izmed Metanejrinih sinov, je izdelala voz, ki so ga vlekli krilati zmaji, in mu dala pšenico. Z njo je, leteč po nebu, zasejal vso naseljeno zemljo. Paniasis pa pravi, da je bil Triptolem Elevzinov sin; pripoveduje namreč, da je Demetra prišla k njemu. Ferekid trdi, da je bil sin Okeana in Geje.
3. Ko je Zevs Plutonu ukazal, naj Koro pošlje nazaj na svet, ji je Pluton dal pojesti zrno granatnega jabolka, da ne bi predolgo ostala pri materi. Ne da bi slutila, kaj bo sledilo, ga je pojedla. Askalaf, sin Aheronta in Gorgire, je pričal proti njej, zato je Demetra nanj v Hadu položila težko skalo. Perzefona pa je morala odtlej vsako leto tretjino leta preživeti s Plutonom, preostanek pa pri bogovih.
Izvirnik
Source ID: apollodorus_bib_1_5 Citation: Apollodorus, Bibliotheca 1.5 1. Πλούτων δὲ Περσεφόνης ἐρασθεὶς Διὸς συνεργοῦντος ἥρπασεν αὐτὴν κρύφα. Δημήτηρ δὲ μετὰ λαμπάδων νυκτός τε καὶ ἡμέρας κατὰ πᾶσαν τὴν γῆν ζητοῦσα περιῄει· μαθοῦσα δὲ παρʼ Ἑρμιονέων ὅτι Πλούτων αὐτὴν ἥρπασεν, ὀργιζομένη θεοῖς κατέλιπεν οὐρανόν, εἰκασθεῖσα δὲ γυναικὶ ἧκεν εἰς Ἐλευσῖνα. καὶ πρῶτον μὲν ἐπὶ τὴν ἀπʼ ἐκείνης κληθεῖσαν Ἀγέλαστον ἐκάθισε πέτραν παρὰ τὸ Καλλίχορον φρέαρ καλούμενον, ἔπειτα πρὸς Κελεὸν ἐλθοῦσα τὸν βασιλεύοντα τότε Ἐλευσινίων, ἔνδον οὐσῶν γυναικῶν, καὶ λεγουσῶν τούτων παρʼ αὑτὰς καθέζεσθαι, γραῖά τις Ἰάμβη σκώψασα τὴν θεὸν ἐποίησε μειδιᾶσαι. διὰ τοῦτο ἐν τοῖς θεσμοφορίοις τὰς γυναῖκας σκώπτειν λέγουσιν. ὄντος δὲ τῇ τοῦ Κελεοῦ γυναικὶ Μετανείρᾳ παιδίου, τοῦτο ἔτρεφεν ἡ Δημήτηρ
παραλαβοῦσα· βουλομένη δὲ αὐτὸ ἀθάνατον ποιῆσαι, τὰς νύκτας εἰς πῦρ κατετίθει τὸ βρέφος καὶ περιῄρει τὰς θνητὰς σάρκας αὐτοῦ. καθʼ ἡμέραν δὲ παραδόξως αὐξανομένου τοῦ Δημοφῶντος (τοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα τῷ παιδί) ἐπετήρησεν ἡ Πραξιθέα, καὶ καταλαβοῦσα εἰς πῦρ ἐγκεκρυμμένον ἀνεβόησε· διόπερ τὸ μὲν βρέφος ὑπὸ τοῦ πυρὸς ἀνηλώθη, ἡ θεὰ δὲ αὑτὴν ἐξέφηνε. 2. Τριπτολέμῳ δὲ τῷ πρεσβυτέρῳ τῶν Μετανείρας παίδων δίφρον κατασκευάσασα πτηνῶν δρακόντων τὸν πυρὸν ἔδωκεν, ᾧ τὴν ὅλην οἰκουμένην διʼ οὐρανοῦ αἰρόμενος κατέσπειρε. Πανύασις δὲ Τριπτόλεμον Ἐλευσῖνος λέγει· φησὶ γὰρ Δήμητρα πρὸς αὐτὸν ἐλθεῖν. Φερεκύδης δέ φησιν αὐτὸν Ὠκεανοῦ καὶ Γῆς.
3. Διὸς δὲ Πλούτωνι τὴν Κόρην ἀναπέμψαι κελεύσαντος, ὁ Πλούτων, ἵνα μὴ πολὺν χρόνον παρὰ τῇ μητρὶ καταμείνῃ, ῥοιᾶς ἔδωκεν αὐτῇ φαγεῖν κόκκον. ἡ δὲ οὐ προϊδομένη τὸ συμβησόμενον κατηνάλωσεν αὐτόν. καταμαρτυρήσαντος δὲ αὐτῆς Ἀσκαλάφου τοῦ Ἀχέροντος καὶ Γοργύρας, τούτῳ μὲν Δημήτηρ ἐν Ἅιδου βαρεῖαν ἐπέθηκε πέτραν, Περσεφόνη δὲ καθʼ ἕκαστον ἐνιαυτὸν τὸ μὲν τρίτον μετὰ Πλούτωνος ἠναγκάσθη μένειν, τὸ δὲ λοιπὸν παρὰ τοῖς θεοῖς.
