O besedilu
Človek, konj, vol in pes
- Vir
- Ezopove basni
- Avtor
- Ezop / Karl Halm
- Jezik branja
- Slovenščina
- Jezik izvirnika
- Ancient Greek
- Čas branja
- 1 min branja
- Obseg
- 1 stran
- Naslov izvirnika
- 173b. Ἄλλως. (S. 104.)
O izvirniku
Ezopove basni
Kratke basni, kjer živali v nekaj potezah razkrijejo človeške slabosti. Bralni jezik je Slovenščina, izvirnik pa prihaja iz vira Ezopove basni v jeziku Ancient Greek.
Besedilo
Človek, konj, vol in pes
Ko je Zevs ustvaril človeka, mu je odmeril le kratko življenje. Človek pa si je s svojo bistroumnostjo ob prihodu zime zgradil hišo in bival v njej. Nekoč, ko je hudo pritisnil mraz in je Zevs pošiljal dež, je konj, ki tega ni več mogel prenašati, pritekel k človeku in ga prosil, naj mu da zavetje. Človek je odvrnil, da bo to storil le, če mu konj odstopi del svojih let. Konj je z veseljem privolil. Kmalu zatem je prišel še vol, ki prav tako ni mogel več prenašati zime. Človek je tudi njemu dejal, da ga ne bo sprejel, če mu ne odstopi nekaj svojih let. Tudi vol mu je dal del svojih let in dobil zavetje. Nazadnje je prišel pes, ki je že skoraj poginil od mraza, in tudi on si je pridobil zavetje, ko je človeku odstopil del svojega življenja. Tako se je zgodilo, da so ljudje v letih, ki jim jih je odmeril Zevs, nedolžni in dobri; ko pridejo v konjeva leta, postanejo bahaški in ošabni; ko dosežejo volova leta, postanejo gospodovalni; v pasjih letih pa so jezni in lajavi.
To basen bi lahko povedali jezljivemu in čemernemu starcu.
Izvirnik
173b. Ἄλλως. (S. 104.)
Naslednje strani prikazujejo izvirno besedilo za primerjavo.
Ζεὺς ἄνθρωπον ποιήσας ὀλιγοχρόνιον αὐτὸν ἐποίησεν· ὁ δὲ τῇ ἑαυτοῦ συνέσει χρώμενος, ὅτε ἐνίστατο ὁ χειμων, οἶκον ἑαυτῷ κατεσκεύαζε, καὶ ἐνταῦθα διέτριβε. Καὶ δή ποτε σφοδροῦ κρύους γενομένου, καὶ τοῦ Διὸς ὕοντος, ἵππος ἀντέχειν μὴ δυνάμενος ἧκε δρομαῖος πρὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ τούτου ἐδεήθη, ὅπως σκέπῃ αὐτόν. Ὁ δʼ οὐκ ἄλλως ἔφη τοῦτο ποιήσειν, εἰ μὴ τῶν οἰκείων ἐτῶν μέρος αὐτῷ δῷ. Τοῦ δὲ ἀσμένως παραχωρήσαντος, παρεγένετο μετʼ οὐ πολὺ καὶ βοῦς, οὐδʼ αὐτὸς δυνάμενος ὑπομένειν τὸν χειμῶνα. Ὁμοίως δὲ τοῦ ἀνθρώπου μὴ πρότερον ὑποδέξεσθαι φάσκοντος, ἐὰν μὴ τῶν ἰδίων ἐτῶν ἀριθμόν τινα παράσχῃ, καὶ αὐτὸς μέρος δοὺς ὑπεδέχθη. Τὸ δὲ τελευταῖον κύων ψύχει διαφθειρόμενος ἧκε, καὶ τοῦ ἰδίου χρόνου μέρος ἀπονείμας σκέπης ἔτυχε. Οὕτω τε συνέβη τοὺς ἀνθρώπους, ὅταν μὲν ἐν τῷ τοῦ Διὸς χρόνῳ γένωνται, ἀκεραίους τε καὶ ἀγαθοὺς εἶναι· ὅταν δὲ εἰς τὰ τοῦ ἵππου ἔτη γένωνται, ἀλαζόνας τε καὶ ὑψαύχενας εἶναι· ἀφικνουμένους δὲ εἰς τὰ τοῦ βοὸς ἔτη ἀρχικοὺς ὑπάρχειν· τοὺς δὲ τὸν τοῦ κυνὸς χρόνον ἀνύοντας ὀργίλους καὶ ὑλακτικοὺς γίνεσθαι.
Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς πρεσβύτην θυμώδη καὶ δύστροπον.
Nadaljuj z branjem
