Prevod
(Nekateri slabi pisatelji se zlahka slepijo, da bodo po smrti dosegli slavo, ki si je za življenja niso znali zaslužiti.) Neka Koza je dolgo in pozorno poslušala nežni zven ubrano igrajoče violine. Od veselja so ji noge kar poplesavale in nekemu Kljusetu, ki je prav tako zamaknjeno 5 skoraj pozabil na krmo, je takole spregovorila: »Ali ne slišiš ubranosti teh strun? Vedi torej, da so iz črev neke Koze, ki je bila nekoč moja tovarišica. 10 Upam, da bodo nekega dne — o, kakšna sreča! — tudi moja zveneča čreva izvabljala nič manj sladke trilčke.« Dobri Konjiček se je obrnil in ji odgovoril: »Verjemi, te strune zvenijo 15 samo zato, ker po njih drsijo žime, ki sem si jih dal izpuliti iz repa. Bolelo me je in strahu sem se naužil; a navsezadnje mi je v veselje, da vidim, koliko svojega sijaja 20 dolguje glasbilo moji pomoči. Ti, ki pričakuješ enako zadoščenje, kdaj ga boš užila? Šele ko umreš.« Prav tako se kak slab pisatelj, ker za življenja ni dočakal, da bi njegovo delo poželo aplavz, 25 zateče k sodbi zanamcev in se z njo tolaži.
Izvirnik
(Hay malos escritores que se lisonjean fácilmente de lograr fama póstuma cuando no han podido merecerla en vida.)
Estábase una Cabra muy atenta Largo rato escuchando De un acorde violín el eco blando. Los pies se la bailaban de contenta, Y a cierto Jaco, que también suspenso 5 Casi olvidaba el pienso, Dirigió de esta suerte la palabra: "¿No oyes de aquellas cuerdas la armonía? Pues sabe que son tripas de una Cabra Que fué en un tiempo compañera mía. 10 Confío (¡dicha grande!) que algún día No menos dulces trinos Formarán mis sonoros intestinos." Volvióse el buen Rocín y respondióla: "A fe que no resuenan esas cuerdas 15 Sino porque las hieren con las cerdas Que sufrí me arrancasen de la cola. Mi dolor me costó, pasé mi susto; Pero, al fin, tengo el gusto De ver qué lucimiento 20 Debe a mi auxilio el músico instrumento. Tú, que satisfacción igual esperas, ¿Cuándo la gozarás? Después que mueras." Así, ni más ni menos, porque en vida No ha conseguido ver su obra aplaudida 25 Algún mal escritor, al juicio apela De la posteridad, y se consuela.
