Waltey
Inahov rod in zgodba o Io
Apolodorjeva knjižnica · ApolodorO besedilu
Inahov rod in zgodba o Io
- Vir
- Apolodorjeva knjižnica
- Avtor
- Apolodor
- Jezik branja
- Slovenščina
- Jezik izvirnika
- Ancient Greek
- Čas branja
- 7 min branja
- Obseg
- 6 strani
- Naslov izvirnika
- Book 2 chapter 1
O izvirniku
Apolodorjeva knjižnica
Strnjen zemljevid grških mitov, rodov, junakov in pošasti. Bralni jezik je Slovenščina, izvirnik pa prihaja iz vira Apolodorjeva knjižnica v jeziku Ancient Greek.
Besedilo
Inahov rod in zgodba o Io
1. Potem ko smo obravnavali Devkalionov rod, spregovorimo še o Inahovem. Okeanu in Tetiji se je rodil sin Inah, po katerem se reka v Argosu imenuje Inah.
Inahu in Meliji, Okeanovi hčeri, sta se rodila sinova Foronej in Ajgialej. Ajgialej je umrl brez otrok in po njem so vso deželo poimenovali Ajgialeja. Foronej pa je vladal vsej deželi, ki so jo pozneje imenovali Peloponez, in z nimfo Telediko imel sina Apisa in hčer Niobo. Apis je svojo oblast spremenil v tiranijo in postal nasilen tiran; Peloponez je po sebi poimenoval Apija. Telksion in Telhin sta skovala zaroto proti njemu in umrl je brez otrok. Nato so ga častili kot boga in ga imenovali Sarapis. Niobi in Zevsu se je rodil sin Argos; bila je prva smrtnica, s katero se je Zevs združil. Po Akuzilajevih besedah se jima je rodil tudi Pelazg, po katerem naj bi prebivalci Peloponeza dobili ime Pelazgi. Heziod pa pravi, da se je Pelazg rodil iz zemlje.
2. Toda o tem bomo govorili pozneje. Ko je Argos prevzel kraljevsko oblast, je Peloponez po sebi poimenoval Argos. Poročil se je z Evadno, hčerjo Strimona in Neajre, in imel sinove Ekbaza, Pejranta, Epidavra in Kriaza, ki je tudi nasledil prestol. Ekbazu se je rodil Agenor, njemu pa Argos, imenovan Vsevidni. Ta je imel oči po vsem telesu in bil izredno močan. Ubil je bika, ki je pustošil po Arkadiji, ter se ogrnil z njegovo kožo. Spopadel se je tudi s satirom, ki je nadlegoval Arkadijce in jim kradel živino, ter ga ubil. Pravijo, da je ubil tudi Ehidno, hčer Tartara in Gaje, ki je ugrabljala mimoidoče: počakal je, da je zaspala, in jo pokončal. Maščeval je tudi Apisov umor, tako da je ubil njegove morilce.
3. Argosu in Ismeni, Asopovi hčeri, se je rodil sin Jaz, ki naj bi bil Iojin oče. Kastor, pisec kronik, in mnogi tragedi pa pravijo, da je bila Io Inahova hči; Heziod in Akuzilaj trdita, da je bila Pejrenova. Io je bila Herina svečenica in Zevs jo je zapeljal. Ko ga je Hera zalotila, se je dotaknil dekleta in jo spremenil v belo kravo, nato pa prisegel, da ni spal z njo. Zato Heziod pravi, da prisege, izrečene zaradi ljubezni, ne izzovejo jeze bogov. Hera je od Zevsa zahtevala kravo in ji za čuvaja postavila vsevidnega Argosa. Po Ferekidovih besedah je bil ta Arestorjev sin, po Asklepiadovih Inahov, po Kerkopovih pa sin Argosa in Ismene, Asopove hčere; Akuzilaj pravi, da se je rodil iz zemlje. Argos je kravo privezoval na oljko, ki je rasla v mikenskem svetem gaju. Zevs je Hermesu ukazal, naj kravo ukrade, toda Hieraks ga je izdal. Ker Hermes ni mogel ostati neopažen, je Argosa zadel s kamnom in ga ubil; od tod je dobil ime Argosov ubijalec. Hera je nad kravo poslala obada. Krava je najprej prišla do zaliva, ki so ga po njej imenovali Jonski, nato je prepotovala Ilirijo, prečkala gorovje Hajmos in se prebila čez preliv, ki se je tedaj imenoval Traški, zdaj pa se po njej imenuje Bospor. Prišla je v Skitijo in deželo Kimerijcev ter po dolgem blodenju po kopnem in plavanju čez morja Evrope in Azije nazadnje prispela v Egipt. Tam je znova dobila svojo nekdanjo podobo in ob reki Nil rodila sina Epafa. Hera je prosila Kurete, naj otroka skrijejo, in ti so ga skrili. Ko je Zevs to izvedel, je Kurete ubil, Io pa se je odpravila iskat sina. Prepotovala je vso Sirijo, saj je izvedela, da njenega sina tam doji žena kralja Biblosa. Ko je Epafa našla, se je vrnila v Egipt in se poročila s Telegonom, ki je tedaj vladal Egipčanom. Postavila je kip Demetre, ki so jo Egipčani imenovali Izida; tudi Io so imenovali Izida.
4. Epaf je zavladal Egipčanom, se poročil z Memfido, Nilovo hčerjo, ter ustanovil mesto Memfis in ga poimenoval po njej. Rodila se mu je hči Libija, po kateri je dežela Libija dobila ime.
Libiji in Pozejdonu sta se rodila dvojčka Agenor in Bel. Agenor je odšel v Fenicijo, kjer je postal kralj in začetnik velikega rodu; zato bomo o njem govorili pozneje. Bel je ostal v Egiptu in mu zavladal. Poročil se je z Anhinojo, Nilovo hčerjo, in rodila sta se mu dvojčka Ajgipt in Danaj, po Evripidovih besedah pa še Kefej in Finej. Bel je Danaja naselil v Libiji, Ajgipta pa v Arabiji. Ajgipt je podjarmil deželo Melampodov in jo po sebi poimenoval Egipt. Z več ženami je imel petdeset sinov, Danaj pa petdeset hčera.
Ko sta se pozneje sprla za oblast, se je Danaj zbal Ajgiptovih sinov. Po Ateninem nasvetu je prvi zgradil ladjo, nanjo vkrcal hčere in pobegnil.
Pristal je na Rodosu in tam postavil kip Atene Lindijske. Od tam je prišel v Argos, kjer mu je tedanji kralj Gelanor prepustil prestol. Ko je Danaj prevzel oblast nad deželo, je njene prebivalce po sebi poimenoval Danajci. Dežela je bila brez vode, saj je Pozejdon izsušil celo izvire, jezen na Inaha, ker je ta razsodil, da dežela pripada Heri. Zato je Danaj poslal hčere po vodo. Ena izmed njih, Amimona, je med iskanjem vode vrgla kopje v jelena, a zadela spečega satira. Ta je skočil pokonci in jo hotel obležati. Tedaj se je prikazal Pozejdon in satir je pobegnil. Amimona je legla s Pozejdonom, on pa ji je pokazal izvire v Lerni.
5. Ajgiptovi sinovi so prišli v Argos in prosili Danaja, naj konča sovraštvo ter jim da svoje hčere za žene. Danaj njihovim obljubam ni zaupal in jim je še vedno zameril, da je moral bežati, vendar je privolil v poroke in hčere razdelil z žrebom. Najstarejšo, Hipermnestro, so izbrali za Linkeja, Gorgofono pa za Proteja, saj sta se ta dva Ajgiptu rodila s kraljevsko ženo Argifijo. Med preostalimi so Buziris, Enkelad, Lik in Dajfron izžrebali Avtomato, Amimono, Agavo in Skajo, ki so se Danaju rodile z Evropo. Te so bile torej hčere kraljevske žene, Gorgofona in Hipermnestra pa sta bili hčeri Elefantide. Ister je dobil Hipodamo, Halkodon Rodijo, Agenor Kleopatro, Hajt Asterijo, Diokorist Hipodamejo, Alk Glavko, Alkmenor Hipomeduzo, Hipotoj Gorgo, Evhenor Ifimeduzo in Hipolit Rodo. Teh deset sinov je imelo za mater Arabijko, dekleta pa sta Danaju rodili nimfi hamadriadi, nekatera Atlantija, druga Fojba. Agaptolem je izžrebal Pejreno, Kerket Dorijo, Evridamant Fartido, Ajgij Mnestro, Argij Evipo, Arhelaj Anaksibijo in Menemah Nelo. Teh sedem sinov je bilo rojenih Feničanki, dekleta pa Etiopijki. Sinovi Tirijke so Memfidine hčere dobili brez žreba, ker so imeli enaka imena: Klejt Klejto, Stenel Stenelo in Hrísip Hrisipo.
Dvanajst sinov nimfe najade Kaliadne je žrebalo za hčere nimfe najade Polikso. Sinovi so bili Evriloh, Fant, Peristen, Herm, Driant, Potamon, Kisej, Liks, Imbros, Bromij, Poliktor in Htonij, hčere pa Avtonoja, Teano, Elektra, Kleopatra, Evridika, Glavkipa, Antelija, Kleodora, Evipa, Erato, Stigna in Brika. Sinovi, ki jih je Ajgiptu rodila Gorgona, so žrebali za Pierijine hčere. Perifant je dobil Aktajo, Ojnej Podarko, Ajgipt Dioksipo, Menalk Adito, Lamp Okipeto in Idmon Pilargo.
Najmlajši pa so bili ti: Idas je dobil Hipodiko in Dajfron Adianto; ti dve je rodila Hersa. Pandion je dobil Kalidiko, Arbel Ojmo, Hiperbij Kelajno in Hipokorist Hiperipo; ti sinovi so bili rojeni Hefajstini, dekleta pa Krino. Ko so z žrebom določili pare, je Danaj priredil gostijo in hčeram dal bodala. Med spanjem so umorile svoje ženine, le Hipermnestra je Linkeju prizanesla, ker je ohranil njeno devištvo. Zato jo je Danaj zaprl in jo dal stražiti. Druge Danajeve hčere so glave ženinov zakopale v Lerni, trupla pa pokopale pred mestom. Atena in Hermes sta jih na Zevsov ukaz očistila krivde. Pozneje je Danaj Hipermnestro dal Linkeju za ženo, preostale hčere pa je podelil zmagovalcem atletskega tekmovanja. Amimona je Pozejdonu rodila Navplija. Ta je živel dolgo, plul po morju in z ognjenimi znamenji zvabljal pomorščake v smrt. Naposled je tudi sam umrl na enak način. Pred smrtjo se je poročil, po besedah tragedov s Klimeno, Katrejevo hčerjo, po piscu Vrnitve s Filiro, po Kerkopu pa s Heziono, in imel sinove Palameda, Ojaka in Navzimedonta.
Izvirnik
Book 2 chapter 1
Naslednje strani prikazujejo izvirno besedilo za primerjavo.
Source ID: apollodorus_bib_2_1 Citation: Apollodorus, Bibliotheca 2.1 1. ἐπειδὴ δὲ τὸ τοῦ Δευκαλίωνος διεξεληλύθαμεν γένος, ἐχομένως λέγωμεν τὸ Ἰνάχειον. Ὠκεανοῦ καὶ Τηθύος γίνεται παῖς Ἴναχος, ἀφʼ οὗ ποταμὸς ἐν Ἄργει Ἴναχος καλεῖται. τούτου καὶ Μελίας τῆς Ὠκεανοῦ Φορωνεύς τε καὶ Αἰγιαλεὺς παῖδες ἐγένοντο. Αἰγιαλέως μὲν οὖν ἄπαιδος ἀποθανόντος ἡ χώρα ἅπασα Αἰγιάλεια ἐκλήθη, Φορωνεὺς δὲ ἁπάσης τῆς ὕστερον Πελοποννήσου προσαγορευθείσης δυναστεύων ἐκ Τηλεδίκης νύμφης Ἆπιν καὶ Νιόβην ἐγέννησεν. Ἆπις μὲν οὖν εἰς τυραννίδα τὴν ἑαυτοῦ μεταστήσας δύναμιν καὶ βίαιος ὢν τύραννος, ὀνομάσας ἀφʼ ἑαυτοῦ τὴν Πελοπόννησον Ἀπίαν, ὑπὸ Θελξίονος καὶ Τελχῖνος ἐπιβουλευθεὶς ἄπαις ἀπέθανε, καὶ νομισθεὶς θεὸς ἐκλήθη Σάραπις· Νιόβης δὲ καὶ Διός (ᾗ πρώτῃ γυναικὶ Ζεὺς θνητῇ
ἐμίγη) παῖς Ἄργος ἐγένετο, ὡς δὲ Ἀκουσίλαός φησι, καὶ Πελασγός, ἀφʼ οὗ κληθῆναι τοὺς τὴν Πελοπόννησον οἰκοῦντας Πελασγούς. Ἡσίοδος δὲ τὸν Πελασγὸν αὐτόχθονά φησιν εἶναι. 2. ἀλλὰ περὶ μὲν τούτου πάλιν ἐροῦμεν· Ἄργος δὲ λαβὼν τὴν βασιλείαν ἀφʼ ἑαυτοῦ τὴν Πελοπόννησον ἐκάλεσεν Ἄργος, καὶ γήμας Εὐάδνην τὴν Στρυμόνος καὶ Νεαίρας ἐτέκνωσεν Ἔκβασον Πείραντα Ἐπίδαυρον Κρίασον, ὃς καὶ τὴν βασιλείαν παρέλαβεν. Ἐκβάσου δὲ Ἀγήνωρ γίνεται, τούτου δὲ Ἄργος ὁ πανόπτης λεγόμενος. εἶχε δὲ οὗτος ὀφθαλμοὺς μὲν ἐν παντὶ τῷ σώματι, ὑπερβάλλων δὲ δυνάμει τὸν μὲν τὴν Ἀρκαδίαν λυμαινόμενον ταῦρον ἀνελὼν τὴν τούτου δορὰν ἠμφιέσατο, Σάτυρον δὲ τοὺς Ἀρκάδας ἀδικοῦντα καὶ ἀφαιρούμενον τὰ βοσκήματα ὑποστὰς ἀπέκτεινε. λέγεται δὲ ὅτι καὶ τὴν Ταρτάρου καὶ Γῆς Ἔχιδναν, ἣ τοὺς παριόντας συνήρπαζεν, ἐπιτηρήσας κοιμωμένην
ἀπέκτεινεν. ἐξεδίκησε δὲ καὶ τὸν Ἄπιδος φόνον, τοὺς αἰτίους ἀποκτείνας. 3. Ἄργου δὲ καὶ Ἰσμήνης τῆς Ἀσωποῦ παῖς Ἴασος, οὗ φασιν Ἰὼ γενέσθαι. Κάστωρ δὲ ὁ συγγράψας τὰ χρονικὰ καὶ πολλοὶ τῶν τραγικῶν Ἰνάχου τὴν Ἰὼ λέγουσιν· Ἡσίοδος δὲ καὶ Ἀκουσίλαος Πειρῆνος αὐτήν φασιν εἶναι. ταύτην ἱερωσύνην τῆς Ἥρας ἔχουσαν Ζεὺς ἔφθειρε. φωραθεὶς δὲ ὑφʼ Ἥρας τῆς μὲν κόρης ἁψάμενος εἰς βοῦν μετεμόρφωσε λευκήν, ἀπωμόσατο δὲ ταύτῃ μὴ συνελθεῖν· διό φησιν Ἡσίοδος οὐκ ἐπισπᾶσθαι τὴν ἀπὸ τῶν θεῶν ὀργὴν τοὺς γινομένους ὅρκους ὑπὲρ ἔρωτος. Ἥρα δὲ αἰτησαμένη παρὰ Διὸς τὴν βοῦν φύλακα αὐτῆς κατέστησεν Ἄργον τὸν πανόπτην, ὃν Φερεκύδης μὲν Ἀρέστορος λέγει, Ἀσκληπιάδης δὲ Ἰνάχου, Κέρκωψ δὲ Ἄργου καὶ Ἰσμήνης τῆς Ἀσωποῦ θυγατρός· Ἀκουσίλαος δὲ γηγενῆ αὐτὸν λέγει. οὗτος ἐκ τῆς ἐλαίας ἐδέσμευεν
αὐτὴν ἥτις ἐν τῷ Μυκηναίων ὑπῆρχεν ἄλσει. Διὸς δὲ ἐπιτάξαντος Ἑρμῇ κλέψαι τὴν βοῦν, μηνύσαντος Ἱέρακος, ἐπειδὴ λαθεῖν οὐκ ἠδύνατο, λίθῳ βαλὼν ἀπέκτεινε τὸν Ἄργον, ὅθεν ἀργειφόντης ἐκλήθη. Ἥρα δὲ τῇ βοῒ οἶστρον ἐμβάλλει ἡ δὲ πρῶτον ἧκεν εἰς τὸν ἀπʼ ἐκείνης Ἰόνιον κόλπον κληθέντα, ἔπειτα διὰ τῆς Ἰλλυρίδος πορευθεῖσα καὶ τὸν Αἷμον ὑπερβαλοῦσα διέβη τὸν τότε μὲν καλούμενον πόρον Θρᾴκιον, νῦν δὲ ἀπʼ ἐκείνης Βόσπορον. ἀπελθοῦσα δὲ εἰς Σκυθίαν καὶ τὴν Κιμμερίδα γῆν, πολλὴν χέρσον πλανηθεῖσα καὶ πολλὴν διανηξαμένη θάλασσαν Εὐρώπης τε καὶ Ἀσίας, τελευταῖον ἧκεν εἰς Αἴγυπτον, ὅπου τὴν ἀρχαίαν μορφὴν ἀπολαβοῦσα γεννᾷ παρὰ τῷ Νείλῳ ποταμῷ Ἔπαφον παῖδα. τοῦτον δὲ Ἥρα δεῖται Κουρήτων ἀφανῆ ποιῆσαι· οἱ δὲ ἠφάνισαν αὐτόν. καὶ Ζεὺς μὲν αἰσθόμενος κτείνει
Κούρητας, Ἰὼ δὲ ἐπὶ ζήτησιν τοῦ παιδὸς ἐτράπετο. πλανωμένη δὲ κατὰ τὴν Συρίαν ἅπασαν (ἐκεῖ γὰρ ἐμηνύετο ὅτι ἡ τοῦ Βυβλίων βασιλέως γυνὴ ἐτιθήνει τὸν υἱόν) καὶ τὸν Ἔπαφον εὑροῦσα, εἰς Αἴγυπτον ἐλθοῦσα ἐγαμήθη Τηλεγόνῳ τῷ βασιλεύοντι τότε Αἰγυπτίων. ἱδρύσατο δὲ ἄγαλμα Δήμητρος, ἣν ἐκάλεσαν Ἶσιν Αἰγύπτιοι, καὶ τὴν Ἰὼ Ἶσιν ὁμοίως προσηγόρευσαν. 4. Ἔπαφος δὲ βασιλεύων Αἰγυπτίων γαμεῖ Μέμφιν τὴν Νείλου θυγατέρα, καὶ ἀπὸ ταύτης κτίζει Μέμφιν πόλιν, καὶ τεκνοῖ θυγατέρα Λιβύην, ἀφʼ ἧς ἡ χώρα Λιβύη ἐκλήθη.
Λιβύης δὲ καὶ Ποσειδῶνος γίνονται παῖδες δίδυμοι Ἀγήνωρ καὶ Βῆλος. Ἀγήνωρ μὲν οὖν εἰς Φοινίκην ἀπαλλαγεὶς ἐβασίλευσε, κἀκεῖ τῆς μεγάλης ῥίζης ἐγένετο γενεάρχης· ὅθεν ὑπερθησόμεθα περὶ τούτου. Βῆλος δὲ ὑπομείνας ἐν Αἰγύπτῳ βασιλεύει μὲν Αἰγύπτου, γαμεῖ δὲ Ἀγχινόην τὴν Νείλου θυγατέρα, καὶ αὐτῷ γίνονται παῖδες δίδυμοι, Αἴγυπτος καὶ Δαναός, ὡς δέ φησιν Εὐριπίδης, καὶ Κηφεὺς καὶ Φινεὺς προσέτι. Δαναὸν μὲν οὖν Βῆλος ἐν Λιβύῃ κατῴκισεν, Αἴγυπτον δὲ ἐν Ἀραβίᾳ, ὃς καὶ καταστρεψάμενος τὴν Μελαμπόδων χώραν ἀφʼ ἑαυτοῦ ὠνόμασεν Αἴγυπτον. γίνονται δὲ ἐκ πολλῶν γυναικῶν Αἰγύπτῳ μὲν παῖδες πεντήκοντα, θυγατέρες δὲ Δαναῷ πεντήκοντα.
στασιασάντων δὲ αὐτῶν περὶ τῆς ἀρχῆς ὕστερον, Δαναὸς τοὺς Αἰγύπτου παῖδας δεδοικώς, ὑποθεμένης Ἀθηνᾶς αὐτῷ ναῦν κατεσκεύασε πρῶτος καὶ τὰς θυγατέρας ἐνθέμενος ἔφυγε. προσσχὼν δὲ Ῥόδῳ τὸ τῆς Λινδίας ἄγαλμα Ἀθηνᾶς ἱδρύσατο. ἐντεῦθεν δὲ ἧκεν εἰς Ἄργος, καὶ τὴν βασιλείαν αὐτῷ παραδίδωσι Γελάνωρ ὁ τότε βασιλεύων αὐτὸς δὲ κρατήσας τῆς χώρας ἀφʼ ἑαυτοῦ τοὺς ἐνοικοῦντας Δαναοὺς ὠνόμασε . ἀνύδρου δὲ τῆς χώρας ὑπαρχούσης, ἐπειδὴ καὶ τὰς πηγὰς ἐξήρανε Ποσειδῶν μηνίων Ἰνάχῳ διότι τὴν χώραν Ἥρας ἐμαρτύρησεν εἶναι, τὰς θυγατέρας ὑδρευσομένας ἔπεμψε. μία δὲ αὐτῶν Ἀμυμώνη ζητοῦσα ὕδωρ ῥίπτει βέλος
ἐπὶ ἔλαφον καὶ κοιμωμένου Σατύρου τυγχάνει, κἀκεῖνος περιαναστὰς ἐπεθύμει συγγενέσθαι· Ποσειδῶνος δὲ ἐπιφανέντος ὁ Σάτυρος μὲν ἔφυγεν, Ἀμυμώνη δὲ τούτῳ συνευνάζεται, καὶ αὐτῇ Ποσειδῶν τὰς ἐν Λέρνῃ πηγὰς ἐμήνυσεν. 5. οἱ δὲ Αἰγύπτου παῖδες ἐλθόντες εἰς Ἄργος τῆς τε ἔχθρας παύσασθαι παρεκάλουν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτοῦ γαμεῖν ἠξίουν. Δαναὸς δὲ ἅμα μὲν ἀπιστῶν αὐτῶν τοῖς ἐπαγγέλμασιν, ἅμα δὲ καὶ μνησικακῶν περὶ τῆς φυγῆς, ὡμολόγει τοὺς γάμους καὶ διεκλήρου τὰς κόρας. Ὑπερμνήστραν μὲν οὖν τὴν πρεσβυτέραν ἐξεῖλον Λυγκεῖ καὶ Γοργοφόνην Πρωτεῖ· οὗτοι γὰρ ἐκ βασιλίδος γυναικὸς Ἀργυφίης ἐγεγόνεισαν Αἰγύπτῳ. τῶν δὲ λοιπῶν ἔλαχον Βούσιρις μὲν καὶ Ἐγκέλαδος καὶ Λύκος καὶ Δαΐφρων τὰς Δαναῷ γεννηθείσας ἐξ Εὐρώπης Αὐτομάτην Ἀμυμώνην Ἀγαυὴν Σκαιήν. αὗται δὲ ἐκ βασιλίδος ἐγένοντο Δαναῷ, ἐκ δὲ Ἐλεφαντίδος
Γοργοφόνη καὶ Ὑπερμνήστρα. Ἴστρος δὲ Ἱπποδάμειαν, Χαλκώδων Ῥοδίαν, Ἀγήνωρ Κλεοπάτραν, Χαῖτος Ἀστερίαν, Διοκορυστὴς Ἱπποδαμείαν, Ἄλκης Γλαύκην, Ἀλκμήνωρ Ἱππομέδουσαν, Ἱππόθοος Γόργην, Εὐχήνωρ Ἰφιμέδουσαν, Ἱππόλυτος Ῥόδην. οὗτοι μὲν οἱ δέκα ἐξ Ἀραβίας γυναικός, αἱ δὲ παρθένοι ἐξ Ἁμαδρυάδων νυμφῶν, αἱ μὲν Ἀτλαντείης, αἱ δὲ ἐκ Φοίβης. Ἀγαπτόλεμος δὲ ἔλαχε Πειρήνην, Κερκέτης δὲ Δώριον, Εὐρυδάμας Φάρτιν, Αἴγιος Μνήστραν, Ἄργιος Εὐίππην, Ἀρχέλαος Ἀναξιβίην, Μενέμαχος Νηλώ, οἱ μὲν ἑπτὰ ἐκ Φοινίσσης γυναικός, αἱ δὲ παρθένοι Αἰθιοπίδος. ἀκληρωτὶ δὲ ἔλαχον διʼ ὁμωνυμίαν τὰς Μέμφιδος οἱ ἐκ Τυρίας, Κλειτὸς Κλειτήν, Σθένελος Σθενέλην, Χρύσιππος Χρυσίππην.
οἱ δὲ ἐκ Καλιάδνης νηίδος νύμφης παῖδες δώδεκα ἐκληρώσαντο περὶ τῶν ἐκ Πολυξοῦς νηίδος νύμφης· ἦσαν δὲ οἱ μὲν παῖδες Εὐρύλοχος Φάντης Περισθένης Ἕρμος Δρύας Ποταμὼν Κισσεὺς Λίξος Ἴμβρος Βρομίος Πολύκτωρ Χθονίος, αἱ δὲ κόραι Αὐτονόη Θεανὼ Ἠλέκτρα Κλεοπάτρα Εὐρυδίκη Γλαυκίππη Ἀνθήλεια Κλεοδώρη Εὐίππη Ἐρατὼ Στύγνη Βρύκη. οἱ δὲ ἐκ Γοργόνος Αἰγύπτῳ γενόμενοι ἐκληρώσαντο περὶ τῶν ἐκ Πιερίας, καὶ λαγχάνει Περίφας μὲν Ἀκταίην, Οἰνεὺς δὲ Ποδάρκην, Αἴγυπτος Διωξίππην, Μενάλκης Ἀδίτην, Λάμπος Ὠκυπέτην, Ἴδμων Πυλάργην.
οὗτοι δέ εἰσι νεώτατοι· Ἴδας Ἱπποδίκην, Δαΐφρων Ἀδιάντην (αὗται δὲ ἐκ μητρὸς ἐγένοντο Ἕρσης), Πανδίων Καλλιδίκην, Ἄρβηλος Οἴμην, Ὑπέρβιος Κελαινώ, Ἱπποκορυστὴς Ὑπερίππην· οὗτοι ἐξ Ἡφαιστίνης, αἱ δὲ ἐκ Κρινοῦς. ὡς δὲ ἐκληρώσαντο τοὺς γάμους, ἑστιάσας ἐγχειρίδια δίδωσι ταῖς θυγατράσιν. αἱ δὲ κοιμωμένους τοὺς νυμφίους ἀπέκτειναν πλὴν Ὑπερμνήστρας· αὕτη γὰρ Λυγκέα διέσωσε παρθένον αὐτὴν φυλάξαντα· διὸ καθείρξας αὐτὴν Δαναὸς ἐφρούρει. αἱ δὲ ἄλλαι τῶν Δαναοῦ θυγατέρων τὰς μὲν κεφαλὰς τῶν νυμφίων ἐν τῇ Λέρνῃ κατώρυξαν, τὰ δὲ σώματα πρὸ τῆς πόλεως ἐκήδευσαν. καὶ αὐτὰς ἐκάθηραν Ἀθηνᾶ τε καὶ Ἑρμῆς Διὸς κελεύσαντος. Δαναὸς δὲ ὕστερον Ὑπερμνήστραν Λυγκεῖ συνῴκισε, τὰς δὲ λοιπὰς θυγατέρας εἰς γυμνικὸν ἀγῶνα τοῖς νικῶσιν ἔδωκεν. Ἀμυμώνη δὲ ἐκ Ποσειδῶνος ἐγέννησε Ναύπλιον. οὗτος μακρόβιος γενόμενος, πλέων τὴν
θάλασσαν, τοῖς ἐμπίπτουσιν ἐπὶ θανάτῳ ἐπυρσοφόρει. συνέβη οὖν καὶ αὐτὸν τελευτῆσαι ἐκείνῳ τῷ θανάτῳ. πρὶν δὲ τελευτῆσαι ἔγημε ὡς μὲν οἱ τραγικοὶ λέγουσι, Κλυμένην τὴν Κατρέως, ὡς δὲ ὁ τοὺς νόστους γράψας, Φιλύραν, ὡς δὲ Κέρκωψ, Ἡσιόνην, καὶ ἐγέννησε Παλαμήδην Οἴακα Ναυσιμέδοντα.
Nadaljuj z branjem
